#8

[66]

grudzień 2021/ styczeń 2022

WARSZAWA / WROCŁAW

2

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

Maciej Wełyczko: To, co chyba naj-mocniej będzie oddziaływało na miasta i metropolie w przyszłym ro-ku, to Polski Ład. Samorządowcy nazywają ten program „Mega Po-datkiem”. Jak wprowadzenie no-wych rozwiązań podatkowych wpłynie na kondycję finansową Wrocławia?

Jacek Sutryk: Najkrócej rzecz ujmując, bardzo niekorzystnie, żeby nie powie-dzieć – dewastująco.

Nie jest tajemnicą, że Polski Ład to projekt, który obecnie najbardziej spędza sen z powiek nam, samorzą-dowcom. Bo jest on wyrazem polity-ki centralistycznej, a powiedziałbym nawet, że rabunkowej. Przecież w cią-gu dekady Wrocław straci na samych zmianach w podatku PIT 3,4 mld zł, a wszystkie samorządy około 150 mld zł! Rząd obiecuje rekompensaty, ale już dopowiada – tylko po cichu – że są one przewidziane tylko na przy-szły rok i tylko w części pokryją bu-dżetowe straty. A to nie koniec, bo na kolejne lata nie powstały żadne regu-lacje wyrównujące. Zatem obecnie przyszłość jest wielką niewiadomą. Nie wiemy, czym będziemy dyspono-wać, a więc nie mamy też pełnej wie-dzy, jak tę przyszłość planować.

Ile może zabraknąć? I na co?

Nasz przyszłoroczny budżet inwe-stycyjny, na poziomie 1,09 mld zł, bę-dzie rekordowy w historii Wrocławia. Budowa dwóch zupełnie nowych linii tramwajowych, obwodnicy osiedla Le-śnica, nowej drogi na Wielką Wyspę, budowa mostach Chrobrego, po któ-rych pojedzie tramwaj na Swojczyce, nowe tramwaje, budowy i remonty szkół oraz przedszkoli. Te inwestycje nie są zagrożone, a część z nich ma też gwarancje unijne, są współfinansowa-ne przez Brukselę.

Natomiast potężna inflacja też może mieć bolesne konsekwencje. Ceny usług budowlanych rosną niemal z miesiąca na miesiąc, materiałów rów-nież. Jeśli ten wzrost nie zostanie zaha-mowany, to może się zdarzyć tak, że wymusi pewne ograniczenia w zakre-sie realizacji nowych inwestycji. Dziś nie chcę spekulować o innych pozycjach budżetowych, natomiast chyba wszy-scy mamy świadomość, że tak kluczo-we elementy naszej codzienności, jak edukacja czy ochrona zdrowia, cierpią na chroniczny niedobór funduszy. Nie

chcę uprawiać czarnowidztwa, ale też nie wyobrażam sobie, by te gałęzie miały znów ucierpieć.

Jak można przeciwdziałać nega-tywnym dla samorządów skutkom nowych rozwiązań podatkowych?

Rząd chce zabrać samorządom 145 mld zł w ciągu dziesięciu lat, a rekompen-saty przewiduje na poziomie zaledwie 1/3 tej kwoty. Co tylko potwierdza, że finansowanie Polskiego Ładu zostało zrzucone na barki samorządów. Po-stulowaliśmy o zwiększenie udziału miast w podatku PIT co najmniej o 18 procent. Po takiej korekcie subwen-cje nie byłyby potrzebne, ponieważ to dochody są podstawą finansowania samorządów.

Przypomnę tylko, że jeszcze do końca roku samorządy otrzymują oko-ło 50 procent wpływów z podatku PIT i poniżej 10 procent wpływów z po-datku CIT. Przychody z VAT w całości pozostają w budżecie państwa. Polski Ład przewiduje – w dużym uprosz-czeniu – m.in. podniesienie drugiego progu podatkowego i kwoty wolnej od podatku PIT, co zmniejszy wpływy

do kasy. Proponuje też przedsiębior-com opodatkowanie CIT zryczałtowa-ne jako najbardziej atrakcyjne – a z ry-czałtu do kasy samorządu nie trafi ani złotówka. Zatem, aby zachować obec-ny poziom rozwoju polskich samorzą-dów i jakości życia mieszkańców miast oraz miasteczek, niezbędna jest zmia-na udziału jednostek samorządu te-rytorialnego przy podziale podatku od osób. Niestety, rząd się na to nie zgadza.

Dodajmy, że już wcześniejsze refor-my państwa uderzyły w finanse samo-rządów, że wspomnę zerowy PIT dla osób poniżej 26. roku życia, zmniej-szenie stawki PIT w pierwszej grupie podatkowej czy wreszcie zmiany w ry-czałtach.

Zmagamy się z kolejną falą pande-mii, wciąż przy braku radykalnych decyzji rządu dotyczących obo-strzeń bądź przymusu szczepień. Jak samorząd może wspierać miesz-kańców w walce z pandemią?

Po pierwsze – uważam, że samorząd nie tyle może, co musi wspierać miesz-kańców, a także działających na jego

terenie przedsiębiorców. Raz, że to ra-cja stanu naszych małych ojczyzn i na-sze miejsca pracy, a dwa – rząd dość sprytnie, w negatywnym tego słowa znaczeniu, przerzucił na nas odpo-wiedzialność w walce z pandemią. We Wrocławiu zareagowaliśmy błyska-wicznie, wprowadzając w życie ulgi, abolicje i inne instrumenty, które mia-ły choć w pewnym stopniu zrekom-pensować straty sektora usługowego. Przekazywaliśmy również środki bez-pośrednio szpitalom oraz jednostkom medycznych.

Jestem też pod wrażeniem samo-organizacji wrocławian, którzy egza-min z solidarności zdali celująco, czy to wspierając się rozwożeniem ciepłych, darmowych posiłków, czy to szyjąc maseczki.

Poza tym staramy się nie tylko prze-ciwdziałać skutkom, lecz zapobiegać i szczepić. Wrocław prowadzi własną kampanię informacyjno-edukacyjną #WrocławSięSzczepi Solidarnie Prze-ciw Covid19. Zaszczepiliśmy wszyst-kich chętnych w schroniskach i nocle-gowniach, a streetworkerzy zachęcali do akcji bezdomnych. Zawozili ich do specjalnego ambulatorium. Po mie-ście niczym krążownik przemieszcza się nasz SZCZEPCIObus, który walczy o każdego mieszkańca. W efekcie we Wrocławiu podano już około 1,2 mln dawek, a 67,5 procenta mieszkańców miasta jest w pełni zaszczepionych.

2021 – jaki to był rok dla Wrocławia, a jaki osobiście dla prezydenta Jac-ka Sutryka?

Z powodu pandemii powinienem po-wiedzieć, że trudny, ale dość uderzania w dramatyczne tony. Dzięki naszym działaniom miasto wróciło do tak wy-czekiwanej przez wszystkich normal-ności, a na ulicach znów się pojawili turyści. Żużlowcy Betardu Sparty po piętnastoletniej przerwie zdobyli mi-strzostwo Polski, sprawiając, że Sta-dion Olimpijski znów oszalał z rado-ści. Właśnie oddajemy do dyspozycji sportowców nową, piękną i funkcjo-nalną halę przy ul. Racławickiej, budu-je się Aquapark na Brochowie... Tych pięknych chwil dostrzegam sporo. A za mną już trzeci rok prezydentu-ry, którą wciąż traktuję jako wielkie zobowiązanie i motywację do dalszej ciężkiej pracy.

Największy sukces? Najbardziej do-tkliwa porażka?

Mnie samemu trudno mówić o suk-cesach – pamiętajmy, że miasto to ludzie. To mieszkańcy, którzy muszą żyć w symbiozie. A to, co dla jednego jest sukcesem, dla drugiego już nie-koniecznie. Natomiast wydaje mi się, że wrocławianie dobrze oceniają to, co dzieje się u nas w sferze inwestycji, spraw społecznych czy zieleni.

A porażki? Pandemia, obniżone wpływy do budżetu, złe – z perspek-tywy samorządowców – rozwiązania, które wprowadza rząd w ramach Pol-skiego Ładu – to czynniki, które mogą sprawić, że nie wszystkie plany uda się zrealizować. Ale miasto nigdy nie będzie projektem skończonym. Po

Sutryku przyjdzie ktoś inny i będzie miał tyle samo, jeśli nie więcej spraw do rozwiązania. Taka jest po prostu specyfika miejskiego zegara, który – jak ten biologiczny – nie zatrzymuje się ani na moment.

Z czym powinniśmy wiązać nadzieje na 2022 rok?

Z tym, że będziemy zdrowi i osta-tecznie okiełznamy pandemię. Wie-rzę, że wciąż będziemy dobrą wspól-notą, zjednoczoną wokół właści-wych wartości i zdeterminowaną do tego, by być razem – by budować kolejne mosty. No i oczywiście, że wrocławianie, jako ludzie kreatyw-ni, błyskotliwi i serdeczni, zrealizują wszystkie swoje plany oraz marze-nia w nowym roku. Tego państwu życzę.

Jakie widzi Pan najważniejsze wy-zwania na najbliższe miesiące?

W tym trudnym czasie nie chcę spy-chać na bok projektów już trwających, a szalenie istotnych dla naszego życia codziennego. Więc przede wszyst-kim jest to uporządkowanie kwestii związanych z komunikacją zbiorową, transportem miejskim. To prawda – przystąpiliśmy do remontów i budów w wielu miejscach we Wrocławiu jed-nocześnie. Spiętrzenie prac jest duże i zauważalne. Jednak wszystko to robi-my dla poprawy jakości życia wrocła-wianek i wrocławian. Gdy te projekty domkniemy, to – proszę mi wierzyć – będziemy poruszać się po Wrocławiu szybciej, lepiej i bardziej ekologicz-nie. Bardzo proszę o jeszcze trochę cierpliwości.

Zatem trzymamy się planów i terminów ich realizacji. W 2022 roku przeznaczymy m.in. 112 mln zł na tra-sę tramwajową na Popowice, 76 mln zł na trasę autobusowo-tramwajową na Nowy Dwór oraz 126 mln na infra-strukturę szynową i drogową. Wreszcie 107 mln zł będzie kosztować budowa nowych placówek oświatowych oraz kompleksowe przebudowy tych ist-niejących.

A w aspektach mniej przyziemnych? Jaki jest Wrocław dziś? O jakich ini-cjatywach warto powiedzieć?

Wrocław jest miastem, które idzie z du-chem czasu, a na wielu polach wręcz wyznacza trendy i jest drogowskazem: Europejska Stolica Kultury, organizator igrzysk sportów nieolimpijskich The World Games, Miasto Literatury UNE-SCO, wreszcie Wrocław to dom dla naszej noblistki Olgi Tokarczuk. Nato-miast jeśli chodzi o przyszłość, to szy-kujemy pewne niespodzianki, ale o tym opowiemy dopiero za jakiś czas.

Tymczasem zapewniam, że miasto bez przerwy działa na rzecz mieszkań-ców i robimy wszystko, by nadal sku-tecznie działało i się rozwijało. Życzę wszystkim spokojnych, rodzinnych świąt i lepszego pod każdym wzglę-dem roku 2022.

Dziękuję za rozmowę.

Maciej Wełyczko

WROCŁAW

ROZWÓJmimo problemów

Z prezydentem Wrocławia Jackiem Sutrykiem rozmawia Maciej Wełyczko.

Jacek Sutryk(1978 r.) – z urodzenia wrocławianin, z wy-kształcenia socjolog – wieloletni dyrek-tor Departamentu Spraw Społecznych wrocławskiego Urzę-du Miejskiego. Od li-stopada 2018 r. prezy-dent Wrocławia.

3

www.glosmordoru.pl WARSZAWA / WROCŁAW #8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022

REKLAMA

Wzorce męskości wpływają na jakość emocji mężczyzn i mogą przyczynić się do ni-skiego poziomu zadowole-nia z życia, szczególnie po przekroczeniu granicy jego „połowy”. Sfera emocji zo-stała przypisana kobietom, a działanie i rozwiązywanie problemów mężczyznom. Niestety, ten podział nie sprzyja ani kobietom, ani mężczyznom.

Wiele badań pokazało, że na po-czątku życia dzieci płci męskiej są bardziej wrażliwe i delikat-ne niż te płci żeńskiej. Dopie-ro wychowanie i przejmowanie wzorców to zmienia. Widzimy doskonale, że kobiety lepiej ra-dzą sobie ze sferą emocjonalną, mają mniej problemów z dzie-leniem się trudnościami i prze-żywaniem emocji w towarzy-stwie innych kobiet. Faceci nadal wymieniają się głównie sukcesami, osiągnięciami i zdo-byczami. Jeśli sukcesów akurat nie ma, rośnie poczucie wsty-du i lęku, a spada samoocena, zbudowana właśnie na tych ze-wnętrznych czynnikach. Męż-czyznom trudno się przyznać, że potrzebują wsparcia, bo to może być uznane jako słabość, co wyklucza przynależność do grona „prawdziwie męskich fa-cetów”. Często brakuje im pozy-tywnych i świadomych swojej wrażliwości męskich wzorców.

Męska wrażliwość

Męska wrażliwość nadal po-strzegana jest bardziej jako odstępstwo od normy, niż coś

pozostającego w zgodzie z na-turalną energią mężczyzny. Na odcinanie się facetów od emo-cji oprócz wychowania wpły-wa także ewolucyjna, wrodzona skłonność do tego typu reakcji. Ma to związek z pierwotnym po-działem obowiązków między płciami. Chociaż nasze wyobra-żenie o tym porządku burzą ostatnie znaleziska sprzed ty-sięcy lat, które wykazują, że ko-biety również polowały, to jed-nak patriarchalny podział ról – niestety – mocno zakorzenił się w naszej kulturze. W każdym ra-zie facet miał zabijać zwierzęta i dostarczać je do domu – stąd potrzebna była większa umie-jętność odcięcia się od tej bar-dziej wrażliwej części, od emo-cji, bo tego przecież wymaga zabijanie. Jednak to wcale nie oznacza, że tych emocji nie ma.

Przeżycie czy ucieczka?

Czasy się zmieniły, zakupy w markecie nie wymagają już takiego okrucieństwa jak polo-wanie, jednak cechy pozostały i włączają w facetach tryb łow-cy, przemierzającego bezkres sklepowych półek lub odmęty internetowych zakupów. Tro-chę to zabawne, trochę drama-tyczne. Cywilizacja robi niesa-mowite postępy, a mózg nadal interpretuje każdy szelest w le-sie jako śmiertelne zagrożenie i sygnał do walki lub uciecz-ki. Nadal upatrujemy męskość w sile, zdobywaniu, sukcesach oraz rozwiązywaniu proble-mów. Chociaż u wielu męż-czyzn, po cichu i w samotności, smutek, bezsilność i lęk doma-gają się coraz głośniej, by wyjść

na zewnątrz. Rzadko jednak tak się dzieje – częściej kończy się to ucieczką w używki, seks, maratony, triathlony i wszyst-ko, co skutecznie pozwala nie kontaktować się z potrzebami – wsparcia i bliskości, akcepta-cji lęku i bezsilności, przejścia przez porażki i uznania swojej słabości. Z tego płynie praw-dziwa siła, z przeżywania tych doświadczeń w towarzystwie drugiego człowieka.

Jakim być facetem?

Jakim być facetem skoro jest ty-le sprzecznych oczekiwań? Po-zornie łatwiej być twardzielem, grać kogoś, po kim wszystko spływa, schować za tą postawą emocje, najczęściej te trudne i nigdy się z nimi nie kontakto-wać.

Jednak emocji nie można odciąć selektywnie, na życze-nie – odcinając się od trudnych,

odcinamy się od wszystkich. Do-piero kiedy po latach pojawiają się różne problemy zdrowotne, poczucie braku sensu, zwątpie-nie, spowodowane m.in. tłumie-niem emocji, wówczas mężczyź-ni zaczynają zastanawiać się nad sobą, swoim zdrowiem i czy na pewno wszystko robią jak na-leży.

Z drugiej strony mamy sporą listę oczekiwań kobiet wobec mężczyzn i mężczyzn od męż-czyzn. Czyli facet nie powinien okazywać emocji – może poza złością, powinien znać rozwią-zanie, być oparciem dla innych, być twardym i zaradnym a jed-nocześnie wrażliwym, czułym, mądrym i rozsądnym – jest w tym sporo sprzeczności. To trudne do spełnienia, lepiej się wycofać, bo może się nie udać, a mężczyznom trudno znieść porażkę, bo oczekuje się od nich zaradności i sukcesów. Tyle, że

to tak nie działa. W ten sposób toczy się to błędne koło.

Poradzić sobie z lękiem

Sukces jest gdzieś na końcu, zależy od determinacji i umie-jętności radzenia sobie właśnie z lękiem, bezsilnością i znosze-niem porażek. Co nie oznacza wcale pozbycia się lęku, tylko bycia i dążenia, pomimo lęku. Bezsilność, złość, smutek czy zwątpienie są tak samo ważne dla zdrowej psychiki, jak radość, pewność, poczucie spełnienia czy satysfakcji. Mężczyźni okre-ślają się przez osiągnięcia, mają-tek i karierę. Tak mają wdruko-wane i przyjmują, że to jedyny właściwy scenariusz.

Wiele zależy od tego w ja-kim otoczeniu mężczyzna do-rasta, jak świadomy jest swoich potrzeb oraz jaką ma gotowość do otwarcia się, skontaktowa-nia się ze swoją wrażliwością. Facet nie będzie mówił o lęku, bo woli udawać, że go nie ma. Zakryje go drwiną, wyśmiewa-niem albo agresją, jeśli dojdzie dużo złości. Żeby wyjść poza ten wzorzec, potrzeba coś zmienić i zaryzykować w nieznanej męż-czyznom sferze emocjonalnej. Tam jest dużo wyzwań, ale z in-nej kategorii. Trudno kontrolo-wać bliskość, pojawia się ryzyko odrzucenia. Po co tam zaglądać? Są inne rozwiązania, używki, samochody, niezobowiązujące podejście do życia. Tym można się pochwalić i zyskać uznanie w oczach innych mężczyzn. Tyl-ko czy rzeczywiście to daje po-czucie spełnienia?

Ryzyko bycia innym

W książce „Zdradzony przez oj-ca” Wojciech Eichelberger na-pisał, że mężczyźni nie potrafią się skutecznie odgraniczać od kobiet, boją się, że zostaną po-chłonięci i nie będą mogli ru-szyć w świat. Sprowadza się to do potrzeby zdrowych wzorców męskich, a niestety wzorzec naj-częściej nie pokazuje jak odna-

leźć się w tej obcej dla facetów sferze wrażliwości. Faceci nie mają wewnętrznego przyzwo-lenia na słuchanie tego, co pod-powiadają emocje i potrzeby. Oczywiście to wszystko jest, tyl-ko zostaje wyparte. Tu trzeba zebrać się na odwagę, żeby być innym – to duże ryzyko.

Świadomość, akceptacja i nowe zachowania

Na szczęście to podejście moż-na zmienić, żeby odradzało się w kolejnych pokoleniach specja-listów działania i jednocześnie amatorów „bycia i odczuwania”. Wzorce nieprzepracowane, nie-zidentyfikowane, funkcjonują w nas i są automatyczne. Do zmiany potrzebujemy akcepta-cji tego, co w nas jest, bo ciężko jest zmieniać coś, na co nie ma zgody. Chcąc zachowywać się zupełnie odwrotnie do naszych niechcianych wzorców, postę-pujemy dokładnie tak samo, nieświadomie dążąc do stania się kopią,

Żeby zmienić stare zacho-wanie, trzeba zbudować nowe. To często wymaga trudu, zaan-gażowania i przejścia przez wy-magające momenty. Nagroda to jednak rekompensuje – lep-sza jakość życia emocjonalne-go i relacji, szczególnie tej z sa-mym sobą – to coś, o co warto zabiegać.

Witek Janowski

Witek Janowski

– coach i trener. Pracuje z menedżerami znajdują-cymi się pod wpływem sil-nej presji, ciągłego stre-su i napięcia, którzy czują się przeciążeni zadaniami i przytłoczeni obowiązkami. Pomaga im odzyskać kon-trolę, równowagę oraz za-rządzać emocjami, tak aby czuli się spełnieni w pracy, odzyskali radość i satysfak-cję z życia.

www.witekjanowski.pl

Czy wrażliwość u facetów

to słabość?

4

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

REKLAMA

Politycy kłamią — to fra-zes tak wytarty, że już chy-ba przestaje dokuczać. Gros doniesień jest dzi-siaj preparowanych i wy-puszczanych w świat jako prawda ostateczna, często opatrzona partyjnym stem-plem. Szum oszustw staje się więc coraz głośniejszy i obniża poziom debaty pu-blicznej o kwestiach waż-nych dla wszystkich – bez względu na poglądy, toż-samość, wiarę lub stanowi-sko. Przyzwyczailiśmy się jednocześnie, że ciszę na-zywa się zamiataniem bru-dów pod dywan lub nabie-raniem wody w usta.

Doprawdy, czy nieuczciwość jest wpisana w kod naszej toż-samości kulturowej? W szkole zrzynamy na żywca. W związ-

kach łżemy w żywe oczy, zna-jomym je mydlimy. Prywatnie załatwiamy coś na lewo, w pracy kantujemy, a w weekendy bu-jamy, że wypiliśmy tylko jedno. Zastanawiam się, które oszu-stwa popełniane są pod każdą szerokością geograficzną, a któ-re występują endemicznie po-między Odrą a Bugiem?

Ściągać to oszukiwać

Zabawne, że szkolny termin ‘ściągać’ ma dla polskiego ucha wydźwięk niemalże neutralny, odrobinę żartobliwy, sugeruje ździebko odwagi i krzynę śmia-łości. Co więcej, słowo to stało się sloganem i weszło na okładki pomocy naukowych, w których umieszcza się streszczenia lek-tur drukowane drobną czcion-ką i z oznaczeniem przecięcia na kartkach. Z drugiej stro-ny, angielskie to cheat, oprócz ‘ściągać’, oznacza też ‘zdradzać, oszukiwać’ i jest tym samym

upokarzającym odpowiedni-kiem czynu bagatelizowanego w polskim. Jednak założenie, że krajach anglosaskich samo ścią-ganie jest potępiane, wydaje się zbyt daleko posunięte. Ale czy na pewno?

Do paki za ten czyn?

Z raportu CBOS z 2005 r. wyni-ka, że ponad połowa Polaków nie potępia ściągania na egza-minach.

Jak ma się polskie prawo do wspomnianego czynu? Ściąga-nie na egzaminie może wypeł-niać znamiona art. 272 Kodeksu karnego i podlegać karze po-

zbawienia wolności do trzech lat. Czyn ściągania ujęty jest także w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z 30 kwiet-nia 2007 r. Prawo prawem, mam jednak nieodparte wrażenie, że w Polsce panuje ciche przyzwo-lenie na ściąganie, a sięganie po narzędzia prawne w tej kwestii to u nas raczej wyjątek niż reguła.

Anglosasi sygnalizują

W Skandynawii i krajach anglo-saskich ściąganie uważane jest za bezspornie naganne, a zgło-szenie egzaminatorowi, że ktoś ściąga nie jest postrzegane ja-ko donosicielstwo. Nie oznacza

to jednak, że Polacy oszukują częściej niż inni. Dr Katarzyna Cantarero w wywiadzie dla na-temat.pl zaznacza, że Polacy kłamią podobnie często jak na przykład mieszkańcy USA. Po-zostaje mi zaufać słowom eks-pertki.

Istotne przyczyny

Dlaczego kłamiemy i oszuku-jemy? Jednym z motywów jest chęć uniknięcia konsekwencji swoich działań, zaniechania lub niewiedzy.

Kolejny motyw to pragnie-nie osiągnięcia celu, chęć pod-niesienia statusu społecznego, podbudowania ego lub wzbo-gacenia się z wykorzystaniem sprzyjających okoliczności.

Inaczej jest z kłamstwami altruistycznymi – są one po-dyktowane na przykład chę-cią uchronienia kogoś innego przed krytyką lub nieprzyjem-nościami. Często są usprawie-dliwiane moralnie i nierzadko traktowane przychylnie. Kłam-stwem altruistycznym byłoby zaproponowanie komuś wspar-cia i ukrycie przy tym osobistych niedogodności z tego tytułu.

Rzecz jasna są jeszcze drob-ne kłamstwa. O tych pisałem w zeszłorocznym wrześniowym wydaniu Pełnej Kulturki (Kłam-stewka).

Konstrukt twarzy

Jakby nie było, w kłamstwo wpi-sany jest element ochrony dobra własnego lub innych osób. Przy-chodzi tutaj na myśl społeczny konstrukt twarzy (concept of face). Odnosi się on do działań zmierza-jących do ochrony i utrzymania wizerunku, dobra, reputacji, ho-noru, moralności i oceny – wła-snych lub innej osoby.

Podczas interakcji między-ludzkich dochodzi do zjawiska negocjacji twarzy. Opisana przez Stellę Ting-Toomey teoria nego-cjowania twarzy mówi o tym, że obrana strategia (aby uchronić czy utrzymać twarz) uwarunko-wana jest kulturowo. Odpowied-nią strategię przyjmujemy więc w zależności od tego, jak wysoko stawiamy dobro innych wzglę-dem własnego i tego, co dyktują nam normy kulturowe.

„Prawda” ma zaboleć

Trudno uwierzyć, że upolitycz-niona prawda (czytaj: kłam-stwa) rozgłaszana jest z pobu-dek altruistycznych. Nikt nie chce, żebyśmy wspólnie głowili się nad tym, jak rozwiązać ist-niejący problem społeczny, ale żebyśmy utwierdzali się w prze-konaniu, że ci z przeciwnego obozu maczali w czymś palce.

Konrad Krzysztofik

PEŁNA KULTURKA

Ministerstwo Kłamstw

5

www.glosmordoru.pl WARSZAWA / WROCŁAW #8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022

Szymon Łojak: Jak Caravag-gio trafił do Zamku Królew-skiego?

Artur Badach: Ponad trzy lata temu zwróciła się do nas Funda-cja Roberta Longhiego z Floren-cji, która opiekuje się spuścizną po wybitnym badaczu, w tym zgromadzoną przez niego ko-lekcją artystyczną. Zapropono-wano Zamkowi zorganizowanie wystawy twórczości Caravaggia i jego naśladowców. Z chęcią na to przystaliśmy. Do tej pory dzie-ło Caravaggia pokazywane było w Polsce tylko raz: w latach 90. Muzeum Narodowe prezento-wało piękne płótno „Złożenie do Grobu” z Pinakoteki Watykań-skiej. Dlatego kiedy pojawiła się sposobność pokazania w Zamku kolejnego dzieła mistrza, Zamek zgodził się bez zastanowienia.

Kim był Roberto Longhi?

Zuzanna Potocka-Szawerdo: To jeden z najbardziej znanych i poważanych włoskich history-ków sztuki XX wieku. Był też wy-bitnym kolekcjonerem, o czym świadczą zebrane przez niego dzieła prezentowane na wysta-wie. Należy pamiętać, że Long-hi był tym badaczem, który przywrócił Caravaggia do po-wszechnej świadomości. Inte-resował się lombardzkim ma-larzem już na studiach i jemu właśnie, w 1911 roku, poświęcił swoją pracę magisterską. Do czasu, kiedy zorganizował wy-stawę jego dzieł, równe siedem-dziesiąt lat temu, Michelangelo Merisi da Caravaggio był artystą w zasadzie zapomnianym. Nie było powszechnie wiadomo, że był tym, który zapoczątkował styl dziś określany mianem ca-ravaggionizmu.

Na czym właściwie polegał fe-nomen Caravaggia, przeło-mowy charakter jego sztuki?

Z.P.-S.: To co najbardziej rzu-ca się w oczy, to operowanie światłem i cieniem. W kompo-zycjach, często spowitych mro-kiem, malarz wykorzystywał bardzo nasycone światło, zdają-ce się padać z określonego źró-dła. Postaci są „wyciągane” tym światłem z ciemności, co daje niezwykle dramatyczny efekt.

Drugi aspekt malarstwa mi-strza to jego dążenie do natu-ralizmu. Fascynowało go ludz-kie ciało, jego niedoskonałości, emocje. Malował postaci tak „ludzkie”, że musiało to szoko-wać jemu współczesnych. Było to odejście od dotychczaso-wych kanonów malarstwa.

Jeśli dążył do naturalizmu, to na ile jego sztuka pozostaje symboliczna?

A.B.: Obrazy Caravaggia są wy-pełnione symbolami. Możemy to obserwować już w jego naj-

wcześniejszych kompozycjach, w których inscenizuje sceny pa-rateatralne z udziałem aktorów. W obrazach tych dominują wątki mitologiczne inspirowane kulturą antyczną. Maluje Bachusa, chłop-ca ugryzionego przez jaszczurkę, młodych ludzi gromadzących się, by wspólnie muzykować – sceny na pozór powszechne, poniekąd ukazujace codzienność dworów włoskich arystokratów i dostoj-ników kościoła, wśród których malarz się obracał.

Ale kiedy przyjrzymy się tym obrazom, oprócz postaci zauważymy na nich owoce, na-czynia wypełnione wodą lub wi-nem… albo – jak w przypadku obrazu, który jest prezentowany na Zamku – symbole zwierzęce. Również w twórczości religijnej malarza zawsze pojawiają się symbole, na przykład atrybuty świętych, wnoszące dodatkową treść do wymowy przedstawio-nych scen.

Jak mają poruszać się w tym bogactwie znaczeń przypad-kowi odbiorcy tych dzieł, nie majacy wiedzy znawców?

A.B.: Tu nie sposób nie uciec się do interpretacji spisywanych, czy to jeszcze w epoce Caravag-gia, czy tych już bardziej nam współczesnych, autorstwa ta-kich badaczy i historyków sztu-ki, jak właśnie Roberto Longhi.

Kiedy stajemy przed obra-zem „Chłopiec gryziony przez jaszczurkę”, bez trudu spostrze-żemy dużo elementów o sym-bolicznym znaczeniu. Żeby jednak zorientować się na jak wiele sposobów można je inter-pretować, faktycznie potrzebna jest pewna wiedza dotycząca symbolicznego znaczenia, jakie owym przedmiotom przypisy-wano w przeszłości.

Czy była to zatem sztuka eli-tarna, odwołująca się do za-kładanej przez twórcę erudy-cji widza?

A.B.: Tak. Caravaggio tworzył swoje dzieła na zamówienie konkretnych klientów: arysto-kratów i członków ich dworów, dla nich ta symbolika była czy-

telna. Należy o tym pamiętać – to nie były prace przeznaczo-ne do powszechnego odbioru. Eksponowane były w pałacach arystokratów, dostojników ko-ścioła, urzędników papieskich. Były oglądane przez niewielkie, wybrane grono osób.

Powiedzieli Państwo o przeło-mowym charakterze obrazów Caravaggia. Jak były one od-bierane przez jego klientów?

A.B.: Zdarzało się, że były od-rzucane. Takich sytuacji mo-żemy znaleźć kilka w biografii malarza.

Miało to miejsce na przykład w przypadku dekoracji kapli-cy Contarellich, w kościele San Luigi dei Francesi. Caravaggio miał namalować trzy płótna poświęcone św. Mateuszowi. Obraz przeznaczony do deko-racji ołtarza, na którym przed-stawił świętego jako skromnie

ubranego starca z brudny-mi bosymi stopami, któremu w pisaniu Ewangelii musi po-magać anioł, wydał się zama-wiającym zbyt realistyczny, brutalny. Święty został ukaza-ny zbyt ludzko, zbyt zwyczaj-nie. W efekcie Caravaggio mu-siał namalować drugą wersję obrazu, bardziej dopasowaną do gustu klienta.

Z.P.-S.: Było to odejście od ide-alizacji przedstawień bohate-rów historii biblijnych na rzecz przywracania im ludzkiej mia-ry. Jeśli sięgniemy do Biblii, zo-baczymy, że tacy właśnie byli: nie arystokraci, ale cieśle, ryba-cy, ludzie ubodzy. Caravaggio usiłował wrócić do źródeł, a to nie do końca było zrozumiałe i akceptowalne dla jego zlece-niodawców.

Na wystawie jest jeden ob-raz Caravaggia i kilkadzie-siąt dzieł „innych mistrzów”. Przez jaką historię prowadzi nas ekspozycja i czyje obrazy możemy podziwiać?

Z.P.-S.: Ekspozycja zaczyna się od malarzy poprzedzających Caravaggia, takich jak Loren-zo Lotto. Pozwala to pokazać poszukiwania rozwiązań świa-tłocieniowych czy kompozy-cyjnych dokonywane przez ar-tystów poprzedzających Meri-siego. Caravaggio oczywiście nadał temu swój wymiar, nato-miast warto pamiętać, że nie był twórcą oderwanym od kontek-stu historycznego.

Następnie prezentujemy ob-razy naśladowców Caravaggia, jemu współczesnych i później-szych. Są to artyści włoscy, ale

też tacy, którzy do Włoch przy-jeżdżali z Niderlandów, Francji lub Hiszpanii.

A.B.: Najpierw styl Caravag-gia zyskał popularność w kilku ośrodkach na samym Półwyspie Apenińskim. Oprócz Rzymu były to Neapol, Mediolan i Genua. Na wystawie pokazujemy twórczość kilku artystów włoskich, takich jak Carlo Saraceni, Mattia Preti, Domenico Fetti, którzy w swojej twórczości opierali się na tym, co wprowadził Caravaggio.

Jeśli chodzi o malarzy z bar-dziej odległych terenów Europy, warto wspomnieć Francuza Va-lentina de Boulogne. Wśród ar-tystów z Niderlandów na pewno trzeba wymienić Dircka van Ba-burena, Gerrita van Honthorsta i Matthiasa Stomera.

Chronologicznie wystawa obejmuje okres od połowy wie-ku XVI, jeszcze przed Caravag-giem, aż do końca wieku XVII. To pokazuje, jak długo styl mistrza był uznawany za atrakcyjny nie tylko wśród artystów, ale też wśród nabywców dzieł sztuki. Właściwie aż do rozwoju roko-ko – wtedy zmieniła się moda i gusta publiczności.

Jak Zamek podszedł do kwe-stii samej ekspozycji dzieł?

A.B.: Wystawa zajmuje znaczną część przestrzeni Zamku prze-znaczoną na wystawy czasowe, na drugim piętrze, w skrzydle południowym i wschodnim. Bli-sko pięćdziesiąt płócien z kolek-cji Longhiego podzieliliśmy na mniejsze grupy, jedynie „Chło-piec gryziony przez jaszczurkę” eksponowany jest w oddzielnej przestrzeni, przeznaczonej wy-łącznie dla niego.

Ta wystawa jest dla nas szczególnym wydarzeniem ze względu na rangę i naturę ob-razów. Zamek zamówił projekt scenografii i oświetlenia specjal-nie dopasowanego do specyfiki dzieł caravaggionistów. Ekspo-zycji towarzyszy obszerny kata-log, przygotowany przez bada-czy skupionych wokół Fundacji Roberta Longhiego. Każdemu obrazowi poświęcona jest w ka-talogu wnikliwa nota.

Dziękuję za rozmowę

Szymon Łojak

Michelangelo Merisi da Caravaggio „Chłopiec gryziony przez jaszczurkę” (1596–1597) – obraz olejny ze zbiorów Fondazione di Studi di Storia dell’Arte Roberto Longhi we Florencji

Zuzanna Potocka-Szawerdo i Artur Badach, kuratorzy wystawy

Michelangelo w Warszawie

„Chłopiec gryziony przez jaszczurkę” mistrza oraz niemal pięćdziesiąt obrazów caravag-gionistów eksponowanych w warszawskim Zamku Królewskim, to gratka nie tylko dla miłośni-ków malarstwa barokowego. Rozmowa z kuratorami wystawy „Caravaggio i inni mistrzowie. Arcydzieła z kolekcji Roberta Longhiego”, Arturem Badachem i Zuzanną Potocką-Szawerdo.

Caravaggio i inni mistrzowie.

Arcydzieła z kolekcji Roberta Longhiego

Wystawa czasowa w Zamku Królewskim w Warszawie.

10 listopada 2021 r. – 10 lutego 2022 r.

Bilety na ekspozycję dostępne są w kasach Zamku i online:

normalny: 40 zł;

ulgowy: 20 zł;

dzieci i młodzież od 7 do 16 roku życia: 1 zł.

Więcej: https://www.zamek-krolewski.pl/zwiedzanie/ekspozycje-czasowe/caravaggio-i-inni-mistrzowie

materiał promocyjny

6

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

Ewa Korsak: Dwadzieścia lat temu reklamy w pismach dla kobiet miały się świetnie, trwała złota era tej branży. Musiałaś mieć dobry powód, by to wszystko rzucić…

Ewa Stępniak: Powód był je-den. Chciałam realizować wła-sne wizje, być dla siebie sterem i okrętem. Do dziś pamiętam, choć upłynęło sporo czasu, jak wielkiego „smaka” miałam na własny biznes!

Na lepsze pieniądze?

Skąd. Byłam specjalistką w dzia-le sprzedaży reklam. Nigdy nie myślałam, że będę tak dobrze zarabiać! Pracowałam najpierw w „Shape”, potem w „Playboyu”, a jeszcze później w „Gali”. W tej ostatniej pracowaliśmy w świet-nym zespole i naprawdę był to cudowny okres w życiu zawo-dowym. I… właśnie wtedy zro-zumiałam, że nie nadaję się do korporacji. Łapałam się na tym, że wiele decyzji przełożonych kwestionuję, że mam zupeł-nie inne wizje, że wkurza mnie to, że jestem tylko trybikiem w ogromnej machinie. Tęskni-łam za tym, by nadawać kurs.

Miałaś już wtedy pomysł na to, co chcesz robić?

Od dawna ze swoim mężem Igorem prowadziłam biznes „po godzinach”. Był to klub sporto-wy Sporteum. Ale może od po-czątku, bo łatwo się pogubić. Na studiach byłam pilotem wy-cieczek. Zwiedziłam kawał świa-ta i kochałam to robić. Ale wie-działam, że nie chcę tak żyć, nie dało się pogodzić takiej pracy z życiem rodzinnym.

Otrzymaliśmy z Igorem od rodziców ziemię pod War-szawą. Dziś to Białołęka, ale 20 lat temu były tu pola, łąki i las oraz kilka małych osiedli dom-ków. No i postanowiliśmy coś z tą ziemią zrobić. Postawiliśmy na korty tenisowe.

Dlaczego akurat to?

Bo nie było ich na Białołęce. Ale nie mieliśmy wystarczająco du-żo funduszy, żeby od razu zain-westować w klub tenisowy. Na naszej drodze pojawili się wspa-niali ludzie, nasi sąsiedzi, którzy powiedzieli, że pomysł jest eks-tra i mogą nam pomóc. To było szalone. Za pomoc w tym pro-jekcie, chcieli od nas… roczne karnety na korty.

Od momentu kiedy zaczę-liśmy, nie było miesiąca, w któ-rym nie przekonywaliśmy się, że to była dobra decyzja. Cały czas rozwijały się również na-sze kariery w korporacjach. Mój mąż skończył ekonomię i był na-prawdę świetnym specjalistą. Ja odnajdywałam się w sprze-daży reklam. Prywatnie też układało się super. Zaręczyny,

ślub, potem dzieci – urodziłam bliźniaczki. A do tego jeszcze wpadliśmy na pomysł organi-zowania wyjazdów narciarskich. To był kolejny zawodowy strzał w dziesiątkę, ale też spełnienie naszych prywatnych pasji po-dróżniczych i sportowych. Nie staraliśmy się o zlecenia, same do nas „przychodziły”.

Jak wy się z tym wszystkim wy-rabialiście? Dzieci, etat, klub…

Odeszłam z korporacji, choć tuż przed tą decyzją dostałam pro-pozycję marzeń, stanowisko dy-rektora w dziale sprzedaży re-klam magazynu „Zwierciadło”. Kusiło mnie bardzo, ale postawi-łam warunek – mogę pracować maksymalnie cztery dni w tygo-dniu. Nie zgodzili się, więc właści-wie sprawa się rozwiązała sama.

Wkręciłam się w nasz biznes. I był to czas fajny, ale i trudny. Praca zabierała nam każdą chwi-lę, mieliśmy ich coraz mniej dla siebie. Nie było różowo. W koń-cu doszliśmy do ściany. Usiedli-śmy i pogadaliśmy. Powiedzia-łam mężowi, że tak dłużej nie możemy funkcjonować. Posta-nowił zostawić etat, choć był cenionym specjalistą w swojej branży. Wiedzieliśmy też, że taką decyzję będzie trudno za-akceptować choćby jego rodzi-com, którzy nie byli zachwyceni wizją pracy, które zupełnie nie wynikała z wykształcenia. Ale zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że to jest kres i trzeba coś zmie-nić. No i rzucił etat.

Odetchnęliście?

Na pewno. Chociaż pracy by-ło mnóstwo. Na początku mąż martwił się, że nie znajdzie sobie zajęć by wypełnić dzień pracą. Oczywiście okazało się, że to ra-czej dnia brakowało niż pracy.

Ale wiesz, trochę korporacji w nas zostało. Wiele doświad-czeń z tego okresu przenieśli-śmy do naszej firmy. Choćby jeśli chodzi o standardy zachowań. Relacje w pracy są dla nas waż-ne, ale nigdy nie szliśmy w kie-runku firmy rodzinnej. Jesteśmy współpracownikami, nie rodzi-ną. Dbamy o to, by rozdzielić pracę i życie prywatne.

Brzmi bardzo dobrze!

Tak, ale nie było znowu tak ła-two z tymi zasadami. Bardzo długo pracowaliśmy w korpo-racjach na dość wysokich stano-wiskach. Nasze firmy nauczyły nas standardów pracy. Na po-

czątku było dla mnie oczywiste, że wszyscy postępują tak samo jak my. Tymczasem bywało bar-dzo różnie – choćby z rzetelno-ścią i lojalnością.

Rozumiem, że współpraca z ludźmi, którzy nie rozumie-li twoich metod pracy, powo-dowała, że tęskniłaś za pracą w korporacji, gdzie dla każ-dego zasady pracy są jasne?

Nie, nie, nie! Nigdy. Ale to nie znaczy, że nie miałam kryzysów, bo takie się zdarzały. Najwięk-szy był spowodowany zacho-waniem naszego niedoszłego wspólnika, który otworzył kon-kurencyjny klub półtora kilo-metra od naszego i podkupił naszych trenerów. Pamiętam, jak z bezsilności popłakałam się biorąc prysznic. Ale nawet wtedy nie pomyślałam, że mo-glibyśmy się cofnąć i wrócić do tego, co już za nami. Wiedzia-łam, że musimy iść do przodu, że odnajdziemy się w nowej rze-czywistości. Do tego mieliśmy ogromne wsparcie bliskich i przyjaciół. Wierzyli w nas, że przetrwamy… I przetrwaliśmy. Wiara rodziny i przyjaciół pchała nas do przodu.

Wyobraź sobie, że gdzieś tam w jednym z biur Mordoru sie-dzi kobieta, która wciąż się waha. Odejść czy zostać… Podpowiesz, co robić?

Oj nie. Nie chciałabym dora-dzać. Powiem tylko tyle, że jak się ktoś waha, to ja na jego miej-scu bym nie ryzykowała. Histo-ria, którą opowiedziałam, jest wyłącznie moja. Bycie sterem i okrętem jest najlepszym, cze-go doświadczyłam w życiu za-wodowym. Jeśli ktoś tego nie czuje, to nie ma co ciągnąć go za rękę i pchać w świat własne-go biznesu. Moja przyjaciółka jest bardzo szczęśliwa w pracy na etacie. Regularna wypłata plus gwarantowany urlop dają jej bezpieczeństwo i poczucie komfortu. Potrafi fantastycznie współpracować w zespole i ma wielką frajdę z tego, co robi. I to jest super. Każdy ma swo-ją drogę.

A ci, którzy są zdecydowa-ni by odejść, jak powinni się przygotować?

Myślę, że warto spróbować pro-wadzić biznes równolegle z za-trudnieniem na etacie. Ja przez siedem lat pracy w korpora-

cji równolegle budowałam na-szą firmę. I obserwowałam wiele osób, które właśnie w ten spo-sób odchodziły z korpo. Trzeba też pamiętać, że własny biznes to mnóstwo ciężkiej pracy, ner-wów, niepewności. Priorytetów innych niż w pracy na etacie.

Prowadzimy swój biznes od dwudziestu lat, a dopiero pięć lat temu kupiliśmy porządny sa-mochód. Od kilku lat żyję odci-nając już trochę kupony od mo-jej pracy. Mam czas na spacer z psem w ciągu dnia, na to, by cieszyć się słońcem w południe.

Ale nie zawsze tak było. Na starcie mieszkaliśmy w przybu-dówce do budynku klubowego. Wszystkie pieniądze inwestowa-liśmy w rozwój Sporteum. Ale nigdy nie było to dla nas mę-czące, robiliśmy to z wielką ra-dością. Bo naszym priorytetem był biznes, który daje frajdę i jest pożyteczny. Jak to mówią: spraw by twoja praca była pasją i już nigdy nie pójdziesz do pra-cy. Nam się udało. I choć był pot a czasem łzy, było warto.

Dziękuję za rozmowę

Ewa Korsak

UCIEKINIERKA Z MORDORU

Ewa

za sterem

Choć sama nie wyobraża już sobie życia w korporacji, to nikogo nie namawiałaby do własnego biznesu. Ewa Stępniak, wspólniczka w fir-mie Sporteum, uważa, że każdy musi sam wybrać swoją drogę. Tylko wtedy można poczuć prawdziwą frajdę z pracy.

Pamiętam,jak z bezsilności popłakałam się biorącprysznic.Ale nawet wtedy nie pomyślałam, że moglibyśmy się cofnąći wrócić do tego, co jużza nami. Wiedziałam,że musimy iśćdo przodu,że odnajdziemy się w nowej rzeczywistości.

7

www.glosmordoru.pl WARSZAWA / WROCŁAW #8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022

7

REKLAMA

Masz działkę i chcesz jak najszybciej na niej zamiesz-kać, a na samą myśl o bu-dowanie domu i załatwia-niu formalności dostajesz gęsiej skórki? Masz znajo-mych, którzy opowiada-ją takie rzeczy o budowie, o których nie śniło się fi-lozofom? Spanie pod na-miotem czy w przyczepie kampingowej nie napawa cię radością?

Dla osób, które odpowiedzia-ły twierdząco przynajmniej na jedno z powyższych pytań, firma HOUSE TO GO ma goto-we rozwiązanie: domek który ma wszystkie udogodnienia mieszkania czy domu.

Jak to się zaczęło?

Właściciele firmy Dorota i Dariusz Frydrych uwielbiają razem odpo-czywać blisko natury. Kilka lat te-mu kupili działkę pośrodku lasu. Z przyczyn formalnych nie mogli zbudować tam klasycznego do-mu. Nie chcieli też nazbyt ingero-wać w przyrodę. Wówczas w gło-wie Darka zrodziła się koncepcja zbudowania domku na kołach. Jako że zawodowo od ponad 15 lat zajmuje się projektowaniem i produkcją mebli, praca z drew-nem i zagadnienia konstrukcyj-

ne nie były mu obce. Doskonale wie również, jak zaprojektować powierzchnię tak, aby była kom-fortowa i funkcjonalna.

Pierwszy domek jego autor-stwa przeszedł szereg testów i z czasem został kompleksowo usprawniony. I oto jest: HOUSE TO GO – domek, który posiada wszystko aby być blisko natury i komfortowo odpoczywać.

Kto za tym stoi?

HOUSE TO GO – to projekt ro-dzinny, w którym każdy ma swo-je zadanie:

Dariusz Frydrych właściciel firmy, projektant, produ-cent oraz pomysłodawca domków,

Dorota Dabińska-Frydrych szefowa strategii i kreacji, odpowiedzialna za oprawę

wizualną i marketingową przedsięwzięcia,

Pola – szefowa testów i zabawy, odpowiedzialna za sprawdzanie domków pod kątem dziecięcych potrzeb.

Firma zaprezentowała swój pierwszy domek w lipcu te-go roku. A już w sierpniu wygra-ła konkurs „Cyfrowe rewolucje”

zorganizowany przez mBank. Jak widać, potencjał w rozwoju tej branży widzą nie tylko budow-lańcy, ale również osoby specja-lizujące się w rynku e-commerce.

Jak to jest zrobione?

– Domek musiał spełnić kilka naszych oczekiwań i wymogów prawnych. Chcieliśmy odpoczy-wać blisko natury a jednocze-śnie nie rezygnować z komfortu i wygody, jakie daje nasz dom w mieście – mówi Dorota.

– Ponadto mobilny dom, aby mógł być transportowany dro-gą, musi spełniać konkretne wytyczne dotyczące wysokości, szerokości, masy i wyposaże-nia. Także konstrukcja musi być stabilna, wytrzymała i lekka, by nie przekroczyć dopuszczalnej masy całkowitej 3,5 tony – do-daje Darek.

Firma HOUSE TO GO oferuje teraz trzy modele domków róż-niące się wielkością i standar-dem wykończenia.

Ale jak tam mieszkać?

Domki są staranie przemyślane – tak, żeby nie tracić komfortu mieszkania w klasycznym do-mu. Snu w wygodnym łóżku, komfortowego prysznica czy przyjemności raczenia się ulu-bioną kawą z ekspresu. Kuch-nia posiada to czego potrze-

ba, aby przygotowywać pysz-ne posiłki. Lodówkę, kuchenkę indukcyjną, piekarnik a nawet zmywarkę. Dwie antresole, któ-re służą za sypialnie, są wypo-sażone w wygodne materace, dzięki którym rano wstaje się wypoczętym i zrelaksowanym. Do tego każda antresola ma ła-two dostępne półeczki, gdzie schowasz ubranie oraz odłożysz książkę po wieczornej lekturze. Łazienka posiada przestronny prysznic, umywalkę, toaletę, mnóstwo szafek a nawet pralkę. Domek jest ocieplany i posiada wszelkie przyłącza elektryczne oraz wodno-kanalizacyjne.

Rozwiązanie dla każdego?

Tak, to jest rozwiązanie dla każ-dego, kto pragnie wypoczynku blisko natury. Dla każdego, dla kogo ważna jest ekologia i ślad węglowy, jaki po sobie zosta-wia. Dla osób, które wiedzą że mniej znaczy lepiej.

Acha, jeszcze taki drobiazg: zaoszczędzony czas, który mu-siałbyś poświęcić na załatwianie pozwoleń oraz budowę domu, będziesz mógł przeznaczyć na własne przyjemności. Napraw-dę warto.

Zapraszamy na stronę firmy: housetogo.pl

Dorota Dabińska-Frydrych

HOUSE TO GO

– nowy sposób na wypoczynek na działce!

materiał promocyjny

8

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

Najczęściej popycha nas do te-go niewygoda. Naprawdę do-tkliwa – zmusza do zrzucenia ciepłych kapci, wstania z przy-tulnego fotela i podjęcia wysił-ku. Łatwiej bowiem jest żyć ze znanym kamieniem w bucie, na który masz już sposoby, niż za-trzymać się w biegu, by wyrzu-cić go, opatrzeć rany i nauczyć żyć inaczej. To trud, konfronta-cja z samym sobą i wiele zmian.

Dlatego podejmując nowo-roczne postanowienie warto zadać sobie trzy pytania:

Co dla mnie oznacza „lepszy”?

Stojąc u progu kolejnego roku zastanawiasz się, czy będzie on lepszy od poprzedniego? Czy będziesz zdrowy i bezpieczny? Czy dostaniesz lepszą pracę? Czy wejdziesz w lepszy zwią-zek? Czy znajdziesz lepszy dom? A może nawet – czy bę-dziesz lepszym człowiekiem?

„Lepszy” dla każdego z nas oznacza coś innego. Zwykle koncentrujesz się na tym, co cię uwiera, czego nie chcesz dla siebie i dla innych ludzi. Sztu-ka polega jednak na tym, żeby wiedzieć czego chcesz i jakie to ma być, żeby to nazwać i okreś-lić. Kiedy zaczniesz w ten spo-sób patrzeć na swoje potrzeby i marzenia, pojawią się pytania o stan obecny.

Mogą być one bardzo trud-ne, takie, na które nie znasz odpowiedzi. Niełatwo jest wy-brać między przynależnością do różnych grup, gdy każda z nich reprezentuje inne, rów-nie ważne dla ciebie wartości. Zwłaszcza jeśli toczą konflikty między sobą. Trudno stawiać na poczucie osobistej wolności, gdy oznacza to ograniczenie jej innym. Trudno dbać o wła-sne bezpieczeństwo, nie dba-jąc o bezpieczeństwo społecz-ności, w której funkcjonujesz. I bardzo trudno zrezygnować z własnego komfortu, by dać komfort innym.

Dylematów współczesno-ści jest więcej. Wciąż szukamy zdrowej granicy między rze-czywistym a wirtualnym. Roz-drabniamy czas i czujemy, że jest go coraz mniej. Tęsknimy do uścisków dłoni a jednak umawiamy się online. Wybie-ramy między osamotnieniem a staniem w ulicznych korkach. Cyfrowo-realne rozterki doty-czą tak wielu dziedzin życia, że myślenie o tym zapiera dech.

Bardzo możliwe, że osta-tecznie dojdziesz do wniosku, że „lepszy” oznacza spokojniej-szy, bezpieczny oraz kochany i ważny dla tych, na których ci zależy. I chyba zgodzisz się, że to znaczy więcej niż milion

lajków, prestiż i góra pieniędzy. Ale może też po latach chowa-nia się przed ludźmi, zechcesz jednak zabłysnąć w świetle re-flektorów, może to właśnie na tym będzie polegać twoja zmiana.

Zatem zamiast tęsknić do nieokreślonego lub uciekać od niechcianego, zastanów się jaki konkretnie ma być „twój” lepszy świat. Ten prawdziwy, ziszczony, realny. Jak będzie wyglądać? Dla kogo przygo-tujesz w nim miejsce? Jak bę-dziesz w nim żyć? Odpowiedz na te i podobne pytania a bę-dziesz wiedzieć jaka będzie twoja l e p s z a rzeczywistość.

Jak chcęzmieniać świat?

Niecierpliwość zawsze bę-dzie ci podpowiadać, by iść do celu łatwą i szybką drogą. W konsekwencji możesz znisz-czyć wszystko, co w tę drogę ci wejdzie, możesz nawet spa-lić za sobą mosty. Tak zwykle jest, gdy głosisz swoje prawdy bez zrozumienia sytuacji tych, których próbujesz przekonać. Gdy trwasz w jedynym słusz-nym miejscu, z którego trudno dostrzec nawet koniec własne-go nosa. Nie da się też ukryć, że

jesteś w tym samotny, a w ten sposób jest bardzo trudno zmieniać świat.

Poglądy są splotem naszych doświadczeń, wartości, potrzeb i stylu życia. Każdy z nas uważa, że jego są najsłuszniejsze i pra-gnie, by je uszanowano. Dlate-go w relacjach tak ważne jest tworzenie przestrzeni zarówno dla podobieństw, jak i różnic. Wtedy łatwiej jest o wzajemne zrozumienie, zbliżenie, rozwią-zywanie trudnych problemów. Różnorodność oznacza rozbija-nie baniek, pokonywanie próż-ni, tworzenie nowych wartości, postęp. Jednocześnie wymaga też akceptacji, szacunku i troski, co może wiązać się z opanowa-niem trudnej sztuki dokonywa-nia wyboru, rezygnacji a cza-sem nawet poświęcenia.

Zanim pomyślisz, że to ba-nały, przypomnij sobie, jak funkcjonujesz na co dzień. Jak zachowujesz się za kierownicą, gdy inna osoba działa wbrew temu, czego się spodziewasz? Ktoś jednak na naszych ulicach trąbi, zajeżdża drogę, miota się, bluźni i ubliża myśląc, że nikt tego nie widzi i nie słyszy. Jak reagujesz na padające co święta pytanie rodziców o pra-cę, dom lub dzieci? Skądś biorą się rodzinne kłótnie, ciche dni, fochy i przemilczane latami

urazy. A co piszesz pod posta-mi ludzi, którzy mają inne niż twoje poglądy? Czy na pewno nie zdarzyło się słowo „idiota”, „głupi”, „bezmyślny”...?

Jeśli nie chcesz zmieniać świata w pojedynkę, sprawdź, czy na pewno zadbałeś o po-trzeby tych, których do niego zapraszasz. Dobrze byłoby też, by wasze perspektywy były na tyle różne, żebyście zbyt szyb-ko się nie znudzili lub nie zasty-gli w jednym miejscu. Gdyby tak się zdarzyło, za rok znowu zapragniesz zmienić świat.

Co jestemw stanie zrobić,by zmienić świat?

Zmiana nie wydarza się na-tychmiast, potrzebuje czasu, uwagi i odwagi. Czasem trzeba z czegoś zrezygnować. Czasem zrobić coś „na piechotę”, choć masz ochotę gnać. Czasem po-wstrzymać gniew i urazę. Cza-sem prosić, cierpliwie znosić odrzucenie i wciąż na nowo próbować.

By mieć na to siłę i odwa-gę, trzeba być dla siebie do-brym. Zanim zdziwisz się lub zaśmiejesz, weź kartkę, długo-pis i wypisz wszystkie swoje te-goroczne osiągnięcia. Jeśli dasz

sobie na to czas niezbędny do strawienia świątecznego obia-du z deserem i zjedzonymi po nim czekoladkami, to gwaran-tuję ci zaskoczenie, kiedy skoń-czysz. To będzie czynnik zwany docenieniem. Robienie takiej listy wielokrotnie w ciągu roku może nawet ochronić cię przed wewnętrznym krytykiem, który wciąż twierdzi, że robisz zbyt mało, zbyt wolno, i w ogóle nie tak.

A teraz powiedz sobie kom-plement adekwatny do każde-go z osiągnięć. Jesteś odważna, bo zrobiłaś coś mimo ogrom-nego strachu. Jesteś silny, bo zrobiłeś coś mimo przekonania, że to ponad twoje siły. Jesteś szczodra, bo zamiast egoistycz-nie skonsumować, oddałaś po-trzebującym. Jesteś miły, bo uśmiechnąłeś się do obcego i dobry, bo podtrzymałeś kogoś na duchu. Jesteś inteligentna, bo rozwiązałaś problem, któ-remu nie zaradził nikt inny. Je-steś...

Im częściej doceniasz sie-bie, tym łatwiej przychodzi ci to w stosunku do innych lu-dzi. A wtedy rozmowa, nawet ta o sprzecznych interesach, jest łatwiejsza. Pojawia się za-ciekawienie, zrozumienie, za-ufanie, nawet sympatia. Wów-czas świat stoi otworem.

Sprawdź więc, co o sobie wiesz – czym się w życiu kieru-jesz, jak podejmujesz decyzje, co jest dla ciebie najważniejsze, za co siebie lubisz i szanujesz. Z taką wiedzą o sobie i spisany-mi przed chwilą faktami w za-sięgu ręki nie straszne ci będą podejmowanie trudnych de-cyzji, rezygnowanie, koncen-tracja sił i wytrwałość. Łatwiej jest wtedy robić wszystko co niezbędne, by zmienić świat.

Zacznij od siebie

Kiedy za oknem cichnie miej-ski gwar, na niebie pojawia się pierwsza gwiazdka, a ty siadasz do świątecznego stołu, to – chcesz, czy nie – dopada cię no-stalgia i zastanawiasz się, jak to zrobić, by wreszcie było inaczej. Może więc zamiast prezentu pod choinką poszukaj w sobie miłości, cierpliwości, uśmiechu, akceptacji i spokoju – ciesz się chwilą, doceń bliskość i cele-bruj życie. Zapraszam cię do za-stanowienia się, co możesz zro-bić ty – jednostka, by naprawdę zmienić świat. Przynajmniej na tyle, na ile zależy to wyłącznie od ciebie.

Monika Sowińska

wwwcoachprzedsiebiorczych.pl

Końcówka roku z jednej strony zaprasza do refleksji, wyciszenia i zrobienia rocznego podsumowania. Z drugiej – pełna jest noworocznych postanowień i licznych obietnic, które brzmią niczym deklaracja zmiany świata. W końcu wchodząc w kolejny rok, robimy plan na zbudowanie czegoś lepszego niż to, co jest.

ZANIM UCIEKNIESZ

Znowu

zmieniać świat

9

www.glosmordoru.pl WARSZAWA / WROCŁAW #8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022

Wszystko, co dobre szyb-ko się kończy i my również dobijamy do brzegu w na-szej podróży w poszuki-waniu pracy marzeń.

Mam nadzieję, że mój cykl pomógł ci osiągnąć cel, czyli zmienić pracę na taką, która daje ci satysfakcję, spełnie-nie i radość. Liczę też, że w tej podróży dowiedziałeś się wiele nowego o sobie. Tego kim jesteś, co lubisz, a czego nie, jakie są twoje wartości i przekonania, jakie są twoje priorytety, jakimi ludźmi chcesz się otaczać, a jakich zdecydo-wanie unikać, jakie są twoje kwalifika-cje, kompetencje, mocne i słabe strony.

Temu poznaniu służyły kolejne eta-py naszej podróży, na których omawia-łam poniższe zagadnienia:

Otoczenie fizyczne.

Otoczenie emocjonalne i duchowe.

Zdolności.

Ludzie, z którymi chciałbyś praco-wać.

Środowisko pracy.

Wiedza i informacje, z których chciałbyś korzystać w pracy.

Przedmioty i rzeczy.

Planowane rezultaty.

Oczekiwane korzyści.

Dzisiaj już wiesz

Jeśli podążałeś za moimi wskazówkami, a przede wszystkim robiłeś ćwiczenia, to dzisiaj powinieneś wiedzieć:

jakimi wartościami i zasadami chciałbyś się kierować, a także ja-kie emocje ci towarzyszą i powstają

w zetknięciu z ludźmi, sytuacjami, czy też wspomnieniami;

jacy ludzie sprawiają, że rozkwi-tasz i jakimi chciałbyś się otaczać w wymarzonej pracy; jakie cechy innych powodują, że sam się rozwi-jasz, osiągasz najlepsze rezultaty, je-steś efektywny i skuteczny, a przede wszystkim zadowolony z tego, co ro-bisz i z kim pracujesz;

jakie są twoje kluczowe zdolno-ści i umiejętności, które sprawia-ją ci radość i satysfakcję oraz które chciałbyś wykorzystywać i rozwi-jać w pracy zawodowej; podobnie w przypadku wiedzy i informacji, z których chciałbyś korzystać w pracy – nie tylko wiesz już, jakie posiadasz,

ale przede wszystkim, jakie chciał-byś rozwijać, by zawodowo czuć się usatysfakcjonowany i spełniony;

w jakiej okolicy i otoczeniu chciał-byś pracować, a także jakie rzeczy i przedmioty wykorzystywać;

i – last but not least – co jest two-im celem i co chcesz osiągnąć! Bo pamiętaj, nie wystarczy powiedzieć, że celem jest praca marzeń. Aby taką mieć, musisz dokładnie wiedzieć, co to dla ciebie oznacza; jakich korzy-ści i rezultatów oczekujesz, a tak-że w jaki sposób i w jakim terminie chcesz je osiągnąć.

Mam nadzieję, że przeszliśmy wspólnie całą drogę, od startu aż do mety. Jeśli

jednak uważasz, że obecnie chcesz się skupić tylko na jednym lub paru jej ele-mentach to też w porządku. Oczywiście najlepsze efekty daje zajęcie się wszyst-kimi zagadnieniami. Jeśli jednak nie czu-jesz się na to gotowy, to lepiej zrobić choćby jeden krok, niż stać w miejscu!

I zawsze pamiętaj o słowach Thoma-sa Edisona: Naszą największą słabością jest poddawanie się. Najpewniejszą dro-gą do sukcesu jest zawsze próbowanie po prostu jeden, następny raz.

Pisz, jeśli masz pytania, uwagi bądź sugestie dotyczące tego, bądź innych artykułów. Na wszystkie wiadomości chętnie odpowiem.

Do zobaczenia!

Monika Morys

mmorys@obserwatoriumrozwoju.pl

PRACA MARZEŃ

EFEKTY PODRÓŻY

W każdym z nas tkwi po-tencjał „więcej” – moż-liwość bycia kimś lep-szym, sprawniejszym, możliwość osiągania bardziej ambitnych ce-lów. Nawet jeżeli wydaje się nam, że już nic więcej nie potrafimy i na więcej nas nie stać. A z takim podejściem dość często spotykamy się wśród pracowników, którzy wykonując od dłuższego czasu te same lub bar-dzo podobne czynności nie dostrzegają już in-nych możliwości.

Swoje możliwości trzeba umieć dostrzec – co jest dość trudne, gdy robi się to od wewnątrz. Później trzeba w nie jeszcze uwierzyć i mieć odwagę z nich skorzystać. Łatwiej jest, gdy sprzyjają nam okoliczności i środowisko, które nas ota-cza. A także ktoś, kto oprócz nas zauważył też, że nosimy w sobie potencjał, który cze-ka by go rozwinąć. Dlatego tak ważne jest, aby liderzy umie-li dostrzegać w pracownikach ukryte zdolności i stwarza-li przestrzeń w której można je rozbudować.

Przywódca służebny to oso-ba, która nie tylko rozpoznaje w pracowniku wiele możliwo-ści, ale też kreuje środowisko,

w którym będzie się rozwijał. Wyciągnie do niego rękę, aby pomóc mu zrobić pierwszy krok.

Rozpoznaj i wspieraj

Zgodnie z definicją Instytutu Gallupa „Osoby, które szcze-gólnie wyróżnia cecha rozwi-jania innych (developer) rozpo-znają i wspierają potencjał, któ-ry tkwi w ludziach. Dostrzegają każdą oznakę rozwoju i czerpią z nich satysfakcję”. Tak więc ja-ko lider:

Bądź empatyczny i zauwa-żaj te zagadnienia, które są dla twoich pracowników istotne lub takie, których unikają;

Rozmawiaj o ich ambi-cjach, pomysłach, marze-niach;

Pytaj ich o zdanie i opinię; stwarzaj warunki do otwar-tej dyskusji na temat roz-wiązywania zaistniałych problemów czy planowa-nych rozwiązań;

Przydzielaj takie cele, które są zbieżne z umie-jętnościami i wiedzą danej osoby lub są dla niej atrak-cyjne. Nie zapominaj, aby były ambitne, bo tylko wte-dy następuje rozwijanie po-siadanych umiejętności lub nabywanie nowych. Gene-ralnie nie zapominaj o me-todzie SMART;

Inwestuj w szkolenia, de-leguj do nowych projektów, wspieraj rozwój wewnątrz organizacji.

Jak to zrobić?

Jak w codziennym życiu mo-żesz praktykować wspieranie i rozwijanie innych? Sposo-bów jest wiele. Wymienię kil-ka z nich, które wydają mi się najskuteczniejsze.

stosuj metody coachin-gowe – pytania otwarte, mind mapping, brain stor-ming i więcej, jeżeli masz doświadczenie jako coach;

bądź mentorem, dziel się wiedzą, podpowiadaj;

łącz ludzi w zespoły projek-towe;

umożliwiaj im udział w ini-cjatywach poza zespołem;

doceniaj wysiłki, nawet jeżeli efekty pracy spełniły twoje oczekiwania jedynie w części.

Nie należy się zatem wahać przed wskazywaniem człowiekowi po-tencjalnego sensu, który powi-nien wypełnić. Tylko w ten sposób można bowiem pobudzić jego wolę sensu znajdującą się dotąd w stanie uśpienia

Viktor E. Frankl„Człowiek w poszukiwaniu sensu”

Służba ludziom to sprawianie, że wzrastają, odkrywają to, co w nich ukryte i uśpione. To bu-dzenie ich do nowego, lepsze-go życia. Bądź im towarzyszem w tej drodze.

Jeżeli chcesz pogłębić to za-gadnienie, napisz.

Patrycja Dębska

pdebska@obserwatoriumrozwoju.pl

PRZYWÓDZTWO SŁUŻEBNE

Potencjalnie

mogę więcej

Doświadczyćcałegoswojegopotencjału:duchowego,intelektualnego,uczuciowego.I spotkaćkogoś, kto tojeszczepotrafi uwolnić.I nieprzegapić

Andrzej Stasiuk

W ostatnim czasie przygotowa-liśmy szereg atrakcji, o których nie sposób nie wspomnieć.

WSZYSCYNA LODOWISKA

Jedną z nich są niewątpliwie nasze lodowiska. Już od 11 paź-dziernika wszyscy chętni, mogą poślizgać się na dwóch naszych lodowiskach: przy ulicy Wejhe-rowskiej 34 oraz Spiskiej 1. Aby uatrakcyjnić tę formę rekre-acji ruchowej, proponujemy dodatkowe atrakcje:wprowa-dziliśmy interesujace rozwiąza-nia i promocje, między innymi:

Tanie ślizganie

– w poniedziałki, w godzinach od 16 do 22, można skorzystać z naszych lodowisk za jedynie 13 złotych za 60 minut. Cena powyższa nie obowiązuje je-dynie w Święta i ferie.

Szkolenia łyżwiarskie

– to atrakcyjna cenowo propo-zycja dla dzieci i dorosłych, za-jęcia odbywają się w grupach lub indywidualne. Dzieci mogą uczestniczyć m.in. w intensyw-nym szkoleniu łyżwiarskim, któ-re odbędzie się w okresie nad-chodzących ferii. Pięć dni peł-nych zabawy, ale równocześnie intensywnej nauki techniki jaz-dy, przyniosą wspaniałe efekty!

Kursy dla rodziców z dziećmi

– nowość w naszej ofercie: za-miast czekać na swoją pocie-chę, można dołączyć do lekcji i uczyć się wraz z nią. Kursy „Ro-dzic + dziecko” zyskują coraz większą popularność wśród mi-łośników ślizgania.

Voucher na lodowisko

– voucher uprawniający do wstępu na jedno naszych lodo-

wisk (przy ul. Wejherowskiej 34 i Spiskiej 1) może być znakomi-tym prezentem urodzinowym lub świątecznym, albo dodat-kiem np. do wymarzonych ły-żew pod choinką.

KARNET OPEN

– to promocja dla studentów. W jej ramach oferujemy karnet OPEN na nasze siłownie oraz zajęcia fitness za jedyne 69 złotych. Jego posiadacz może ćwiczyć we wszystkich naszych lokalizacjach przez siedem dni w tygodniu od rana do wieczo-ra (od otwarcia obiektu, do je-go zamknięcia).

TANIE PŁYWANIE

– jest następną, niespotykaną gdzie indziej, atrakcją dla ża-ków. Na naszej krytej pływal-ni przy ulicy Wejherowskiej 34

studenci popływają od ponie-działku do piątku, między go-dziną 11 a 13, za jedyne 17 zło-tych za 60 minut!

TRENING RODZINNY

– to propozycja wspól-nej, rodzinnej aktywności fi-zycznej pod okiem wykwalifi-kowanej kadry. Jest skierowana do rodziców z dziećmi, a jej ce-lem jest poprawa jakości życia uczestników w każdym wieku. Trening odbywa się w oddziel-nej sali ośrodka przy ulicy Spi-skiej 1, gdzie dbamy o komfort i bezpieczeństwo ćwiczących. W trakcie zajęć sala jest oddana do wyłącznej dyspozycji rodziny.

Zajęcia mają na celu kształtowa-nie, poprawę i rozwój podstawo-wych cech motorycznych, w tym celu proponujemy między inny-mi: ćwiczenia z oporem własne-

go ciała, z gumami, piłkami, ze skakankami itp. Podczas wspól-nej aktywności rodzice z dziećmi w zdrowy dla ciała i ducha spo-sób rywalizują w grach i zaba-wach sprawnościowych oraz na torach przeszkód.

Program naszych treningów jest elastyczny i różnorodny, co pozwala dopasować go do indywidualnych potrzeb i po-ziomu sprawności uczestnika.

CENTRUM MASAŻU I TRENINGU PERSONALNEGO

– to ośrodek przy ulicy Hallera 81, w którym świadczymy usłu-gi specjalistyczne. Można tu się zrelaksować, poprawić kondy-cję fizyczną i psychiczną oraz popracować nad całym ciałem! Pakiet spotkań z naszymi spe-cjalistami jest idealnym rozwią-

zaniem dla wszystkich, którzy cenią sobie indywidualne po-dejście, komfort, oraz profesjo-nalizm. Oferujemy:

masaż klasyczny, sportowy i rozluźniający,

trening personalny,

zajęcia na siłowni.

WYJĄTKOWE PÓŁKOLONIE

Czas płynie szybko, zanim się zorientujemy, rozpoczną się ferie. Spartan, jak co roku za-prasza na organizowane w tym czasie jedyne w swoim rodzaju półkolonie:

łyżwiarsko-pływackie, które będą się odbywały na base-nie i lodowisku Orbita przy ulicy Wejherowskiej 34,

łyżwiarsko-tenisowe, w sali przy ulicy Spiskiej 1,

piłkarskie – w zamkniętej sali, dostosowanej do zajęć z piłki nożnej przy ulicy Kra-jewskiego 2 oraz w nowocze-snej hali piłkarskiej przy ulicy Lubińskiej 53.

Zapraszamy do Wrocławskiego Centrum Treningowego Spar-tan! Taką ilość atrakcyjnych propozycji aktywnego wypo-czynku można znaleźć tylko tu! Szczegóły na stronie: www.spartan.wroc.pl

SPARTAN ZNACZY SPORT

Wrocławskie Centrum Treningowe Spartan to wyjątkowe przedsięwzięcie na mapie sportowego Wrocła-wia. Wyróżniają nas liczne, nowoczesne obiekty, wspaniała atmosfera, wyjątkowość propozycji oraz pro-fesjonalnie przygotowani instruktorzy i trenerzy, którzy z pasją podchodzą do wypełnianej misji.

12

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

Spadek energii do-tyka czasem każde-go, niezależnie od wieku, wykształcenia, zawodu czy zna-ku zodiaku. Czasem przychodzi nie wia-domo skąd, a czasem wiadomo, lecz nadal trudno się z nim zmie-rzyć. Ten artykuł de-dykuję wszystkim, któ-rzy – tak jak czasami ja – czują, że zna-leźli się w jego stre-fie i jedyne, o czym wtedy marzą, to wy-jazd w Bieszczady.

Przyczyn spadku energii może być wiele, np.:

problemy rodzinne – gdy ktoś stracił w wyniku pande-mii pracę,

ograniczenia finansowe – skoro utrata pracy to i utrata środków do życia,

wyzwania zawodowe – gdy firma, w której pracujesz mie-rzy się ze skutkami pandemii,

złe potraktowanie przez ko-goś – i jest ci tak po ludzku przykro,

śmierć bliskiej osoby,

trudności w związku i rela-cjach,

przemęczenie pandemią i nadmiarem obowiązków,

zmęczenie organizmu.

Można by tak wymieniać dłu-go, powodów może być wie-le więcej. Dla każdego różne i na różnych poziomach. To co jednak jest istotne, to jak sobie z nimi radzić. W jaki sposób sa-memu sobie pomóc.

Spadek energii to coś, co przytrafiło się każdemu, na-prawdę każdemu przynaj-mniej raz w życiu. Nawet ludzie spod znaku #selflove mieli przy-najmniej raz spadek nastroju i brak sił do działania. Dlatego uważam, że

spadek energiito normalne zjawisko,

które zdarza się każdemu.

Warto sobie to uświadomić, szczególnie w dobie przeryso-wań dotyczących np. pewno-ści siebie. Dla mnie samej było bardzo uwalniające zrozumie-nie, że spadek energii, nastroju czy pojawienie się emocji typu smutek lub złość, wcale nie jest czymś złym lub wstydliwym. Nie jest też oznaką słabości. To na-turalny proces na drodze samo-poznania.

Świadomość własnych re-akcji, nastrojów czy poziomu energii pozwala mi się rozwijać

i jeszcze lepiej dbać o siebie. W moim słowniku oznacza to, że czuję różne emocje i się ich nie obawiam. Wręcz przeciw-nie – dlatego gdy przychodzi spadek energii, jestem gotowa go przyjąć jako coś normalnego, akceptowalnego.

Nazywaji kontroluj

Wiele osób sądzi, że smutek, płacz a tym bardziej poczucie braku chęci na cokolwiek, ozna-czają albo depresję, albo zała-manie. W związku z tym najle-piej się do tych stanów nie przy-znawać, bo to wstyd. Pamiętasz,

jak mama ci mówiła: „Nie płacz, to wstyd!”? I jeszcze hasła: „Nie maż się!”… Ja pamiętam! Może z tobą było podobnie.

Dziś, gdy podczas sesji tre-ningu mentalnego klient za-czyna płakać, bo pojawiły się silne emocje, najczęściej słyszę: „Przepraszam”. Wtedy mówię: „Nie przepraszaj, płacz!”. Płacz oczyszcza i uwalnia emocje.

Emocje towarzyszą nam od dnia narodzin i są z nami do końca życia. Były, są i będą. Za-tem – zamiast uciekać, chować się i tłamsić – czy nie lepiej się z nimi zaprzyjaźnić i pozwolić im być częścią naszego życia?

Wierzę, że na tym etapie się ze mną zgadzasz.

Jakiś czas temu przeprowa-dzono badania, które wskazały, że nazwanie emocji, jakich do-świadczamy w danej chwili, ob-niża poziom tych emocji, stresu i siły reakcji o prawie 50 proc. To dużo. Znaczące jest to szczegól-nie przy bardzo silnych stanach emocjonalnych.

Zatem emocje dobrze jest identyfikować i nazywać, co po-maga w ich kontrolowaniu i za-rządzaniu nimi. Czyż nie jest to dziś jedna z pożądanych umie-jętności? Umiejętności przy-szłości.

Co więc warto zrobić, gdy pojawią się emocje i doprowa-dzą do spadku energii?

Sposoby na spadek energii i emocje

1. Rozpoznaj bieżącą sytu-ację – to, co się w danej chwili dzieje. Zatrzymaj się, zrób STOP i zauważ emocje, myśli, które się pojawiają. Co się takie-go dzieje? Co jest tego powodem?

2. Nazwij emocje, które się w danej sytuacji po-jawiły.

3. Czy te konkretne emo-cje często ci towarzy-szą? Czy pojawiały się już wcześniej?

4. Przyjrzyj się jak reagujesz w związku z tymi emo-cjami? Czy zawsze tak samo? Jakie zachowa-nia się wtedy pojawia-ją? Co robisz?

5. Zarządź swoimi zacho-waniami.

Jeśli twoje reakcje w danym sta-nie emocjonalnym są zbyt silne lub jesteś zbyt wybuchowy, za-stanów się, czy to nie czas, by coś z nimi zrobić? Twój mózg potrzebuje decyzji, zarządzenia nimi. Potrzebuje, by w związku z ich zaistnieniem coś się wy-darzyło.

Zdaję sobie sprawę, że punkt piąty może być jednym z najtrudniejszych do zrealizo-wania. Podejmowanie decyzji należy do najbardziej wymaga-jących wyzwań w pracy z wła-snymi emocjami. Wymaga ona nie tylko chęci, lecz także goto-wości na wysiłek, który za tym stoi. Zmiana wymaga planu, czasu i konsekwencji. A to jest coś, czego ani nasz mózg, ani ciało, bardzo nie lubią.

Urszula Rowińska

Urszula Rowińska jest trenerem świadomej zmiany. Pomaga reorga-nizować i wdrażać zmianę w procesach i w organizacji pracy. Towarzyszy w zmia-nie komunikacji i wzajem-nej współpracy w zespole: https://urszularowinska.pl/oferta/.

Jak sobie radzić

ze spadkiem

energii?

14

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

REKLAMA

CV jest jednym z naj-ważniejszych doku-mentów aplikacyjnych, odpowiada za pierw-sze wrażenie, jest na-szą wizytówką, może być szansą na kolejny etap rekrutacji – roz-mowę indywidualną z pracodawcą.

Dla wielu kandydatów przygo-towanie CV jest niemałym wy-zwaniem. Przed wzięciem udzia-łu w rekrutacji warto poświęcić czas i przygotować dobre CV, aby wyróżnić się pozytywnie na tle konkurencji. Poniżej przed-stawiam wam praktyczne wska-zówki, które warto zastosować przy tworzeniu życiorysu.

Dane osobowe

Pierwsza część CV to dane oso-bowe. Ich celem jest umożliwie-nie skontaktowania się z tobą. Jedyne dane osobowe, które należy zamieścić w życiorysie to: imię i nazwisko, adres e-ma-il oraz numer telefonu. Dodat-kowo możesz umieścić link do profilu na LinkedIn, co może podwyższyć wartość twojej kandydatury.

Wszelkie inne dane są całko-wicie zbędne. Potencjalny pra-codawca nie musi wiedzieć, jaki jest twój stan cywilny czy wiek.

Podsumowanie zawodowe

Zachęcam, aby takie podsumo-wanie wstawić na górze pierw-szej strony życiorysu. Jest to krótki opis siebie w kontekście umiejętności i osiągnięć zawo-dowych. Ważne, aby podsu-mowanie to odnosiło się bez-pośrednio do wymagań wska-zanych w ogłoszeniu o pracę i w kilku zdaniach pokazywa-ło, że jesteś właściwą osobą na proponowane stanowisko. Jest to również informacja dla pra-codawcy, że w świadomy spo-sób myślisz o swojej karierze.

Zdjęcie w CV

Zdjęcie to elementem persona-lizacji CV – jeśli tylko jest pro-fesjonalne, zwiększy szansę na to, że zostaniesz zauważona/y i zapamiętana/ny. Zdjęcie nie należy do elementów obowiąz-kowych, ale warto rozważyć je-go umieszczenie i inwestycję w profesjonalną fotografię, aby wywrzeć dobre wrażenie na po-tencjalnym pracodawcy oraz zwiększyć swoją szansę w cza-sie rekrutacji.

Doświadczenie zawodowe

Poprawny opis doświadcze-nia zawodowego zawiera takie elementy jak: data rozpoczęcia i zakończenia pracy, nazwa fir-my, stanowisko oraz zakres obo-wiązków. Doświadczenie zawo-dowe opisujemy w odwrotnej chronologii, czyli od ostatnie-go miejsca zatrudnienia. Pisząc o nim nie stosuj ogólnikowych

stwierdzeń. Podaj konkretne przykłady, które pokażą, że pa-sujesz do organizacji. Możesz napisać o zrealizowanych pro-jektach czy wdrożonych pomy-słach.

Wykształcenie

Tu także obowiązuje zasada od-wrotnej chronologii, więc opi-sując wykształcenie, zacznij od ostatniego miejsca, w którym się uczyłaś/łeś. Jeśli masz wy-kształcenie wyższe nie musisz wpisywać szkoły podstawo-wej czy średniej, chyba że jest to szkoła o konkretnym profilu, dająca dodatkowe kwalifikacje.

Szkolenia i certyfikaty

W CV zawsze umieszczaj szko-lenia mające tematyczny zwią-zek ze stanowiskiem, na które aplikujesz. Najczęściej tę sekcję umieszcza się pod sekcją „wy-kształcenie”. Szkolenia i kursy, w których uczestniczyłaś/łeś

wymień w kolejności od ostat-niego w czasie. Istotne jest po-danie daty rozpoczęcia i za-kończenia nauki, nazwy insty-tucji szkoleniowej oraz tematyki szkolenia.

Umiejętności

Umiejętności określają to, co potrafisz robić i możesz wy-korzystać w pracy. Można roz-różnić umiejętności twarde, tj. np. znajomość języków ob-cych (jakich i na jakim pozio-mie), obsługę urządzeń biuro-wych, obsługę komputera (na-zwy programów), prawo jazdy czy też posiadanie uprawnień do wykonywania zawodu. Na-tomiast umiejętności miękkie odnoszą się do osobowości oraz sposobu funkcjonowa-nia w środowisku społecznym, są to np. kreatywność, odpo-wiedzialność, samodzielność, umiejętność pracy w zespole, sumienność, rzetelność, dobra

organizacja pracy czy też umie-jętność kierowania i zarządza-nia zespołem.

Osiągnięcia i sukcesy

Opis osiągnięć i sukcesów po-zwoli ci wyróżnić się spośród innych kandydatów. Sukcesem na gruncie zawodowym mogą być wszelkie działania, które do-prowadziły cię do osiągnięcia celów: udane negocjacje czy dobre wyniki sprzedaży. Dodat-kowo zastanów się, czy w życiu osobistym udało ci się osiągnąć coś, z czego jesteś dumna/ny. Mogą to być np. sukcesy spor-towe, artystyczne lub inne zwią-zane z obszarem twoich zainte-resowań.

Zainteresowania

Sekcja „zainteresowania” to ko-lejny element CV, który warto przemyśleć. Oryginalne hobby może być atutem, który pokaże ciebie jako osobę ciekawą, ma-

jącą pasję. Zastanów się, czym naprawdę się interesujesz. Nie sugeruj się modą, ani tym co za-mieszczają w CV twoi najbliżsi.

Klauzula

W CV można wykorzystać po-niższy wzór klauzuli: „Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla potrzeb niezbędnych do realizacji pro-cesu rekrutacji zgodnie z Roz-porządzeniem Parlamentu Eu-ropejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w spra-wie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrekty-wy 95/46/WE (RODO)”.

Struktura

Reasumując: pisząc CV zadbaj o to, by dokument był czytel-ny i miał odpowiednią struk-turę, która umożliwi rekrutero-wi w krótkim czasie wyczytać z niego najpotrzebniejsze in-formacje. Nie ma jednego uni-wersalnego wzoru idealnego CV. Pamiętajmy jednak, że do-kumenty aplikacyjne powinny być spersonalizowane i dosto-sowane do odbiorcy, co ozna-cza, że warto skupić się na wy-braniu informacji dotyczących doświadczenia i umiejętności, które najbardziej przydadzą się na danym stanowisku. Dowiedz się, czym dokładnie zajmuje się firma i jakie oferuje produkty lub usługi. Dzięki temu możesz spersonalizować CV podkreśla-jąc te elementy ze swojej karie-ry i edukacji, które rzeczywiście zainteresują pracodawcę.

Pamiętajmy również o tym, jak ważny jest nasz wizerunek w sieci. Sprawdźmy, jakie infor-macje umieszczamy i co na nasz temat może znaleźć w sieci po-tencjalny pracodawca.

Dorota Kobierska

trener rozwoju osobistego, coach, psychoterapeutka, właścicielka firmy Personal Effect

15

www.glosmordoru.pl WARSZAWA / WROCŁAW #8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022

inspiracji dla osób,

które myślą o zarabianiu

na marce osobistej,

odwagi

Masz więcej kompetencji i atrakcyjnego doświad-czenia niż myślisz! Nie daj się zamieść pod dywan! Korporacje dużo chętniej kupują usługi ekspertów z zewnątrz. Nie wierzysz? Zapytaj w HR-ach! Zrób ta-belkę (albo listę, jeśli nie trawisz już tabelek) ze wszyst-kimi szkoleniami oraz całym dotychczasowym do-świadczeniem zawodowym i zobacz, ile już masz do zmonetyzowania! Budowanie marki to nie tylko dzia-łania w internecie, social mediach i tworzenie społecz-ności. To również spieniężanie swojego doświadczenia – zarabianie na tym, co już masz!

Napisz swoją historię, która może być inspirująca dla innych. Opowiedz o największym kryzysie, który stworzył ciebie takiego, jakim dzisiaj jesteś. Popatrz wstecz na swoją drogę – znajdź innych, podobnych do ciebie sprzed lat! Napisz taką historię, która sprawi, że sam się wzruszysz, a twoje oczy będą płonąć, gdy ją komuś opowiesz!

Nie daj sobie wmówić, że twój charakter przeszko-dzi ci w byciu marką osobistą – na wszystko są spo-soby i każdy temperament czy osobowość mają swoje ograniczenia. Twórz własne protezy:

nie umiesz pisać – mów do ludzi,

nie jesteś błyskotliwy – urzekaj dopracowaniem detali,

nie masz jakiejś kompetencji – zatrudnij wirtual-nego asystenta,

nie masz motywacji – wejdź do grupy wsparcia.

Ale na Boga: rób coś, jeśli korpo cię uwiera!

Szukając swojej niszy czy specjalizacji (ważny aspekt w budowaniu marki – wyróżnić się) nie myśl w kate-goriach: co można sprzedać albo czego brakuje na rynku, bo stworzysz dla siebie coś gorszego niż etat! Jedyna droga, to stworzenie specjalizacji na bazie swojej własnej historii, swoich pasji i połączenia tego z doświadczeniem!

Możesz oczywiście robić research odnośnie klien-tów i ich potrzeb, ale wcześniej musisz wiedzieć, co oferujesz! Osoba, która rzuca korporację, aby prowa-dzić siedlisko z alpakami, swojej decyzji nie opiera o analizę rynku i zapotrzebowania na kontakt z tymi przemiłymi, ale jednak nieco niszowymi zwierząt-kami! (a na marginesie: polecam sprawdzić: Projekt Alpaka!)

Nie bądź reaktywny. Nie czekaj aż cię znajdą. Nikt cię nie znajdzie, bo nikt cię nie szuka. Mało tego – nikt nie szuka nawet twoich kompetencji. Ludzie (i firmy) szukają konkretnych postaci – z doświadczeniem i au-tentyczną historią. Najwyższa pora pokazać cię świa-tu! To również najwyższy czas przestać się chować za logotypem, marką, wizją i misją czyjejś firmy. Pora odważyć się być bardziej sobą!

Określ swoje pasje i wrodzone talenty! Każdy coś ma – pomyśl o tym, co wychodzi ci z łatwością, bez-wysiłkowo. Kiedy tańczysz swój taniec? Co sprawia, że jesteś we flow? To może być twoja pasja, której się oddajesz lub coś, co robiłeś kiedyś (może jako dziec-ko) i przez pracę w korporacji to zaniedbałeś? Dzisiaj markę osobistą można zbudować na miłości do psów, łowieniu ryb… znam nawet jedną markę, która wy-korzystuje szczury w prezentacjach w biznesie! Nie w USA. W Polsce!

Nie słuchaj niedowiarków i nie daj się im „zatruć”! Każdy ma swoje przekonania, które opisują mu świat, ludzi i jego osobę (są też strategiami jak trzeba żyć).

Jeśli masz plany zbudowania marki osobistej i spo-tykasz osobę o przekonaniach: „w biznesie poradzą sobie tylko ekstrawertyczne rekiny”, a „wszystko i tak jest ustawiane” i „w ogóle to pieniądze są brudne i bycie ubogim to bycie blisko Boga” – to oznacza, że próbujesz za mocno wyskoczyć poza jej myślowe pudełko, z którego ona sama nie widzi wyjścia! Dla niej zawsze będziesz głosić herezje.

Nie słuchaj takich osób! Spotykaj się z tymi, któ-re już mają marki osobiste. One stanowią żywe do-wody, że ktoś przed tobą już to zrobił i wystarczy to zamodelować!

Stawiając pierwsze kroki jako marka osobista zawsze opowiadaj swoją najbardziej autentycz-ną historię – wówczas nie będziesz mieć w ogóle konkurencji! Ucisz wewnętrznego sabotażystę, który krzyczy ci do ucha: „jesteś zbyt… (mała, chuda, gruba; niedouczony, niewykształcony, nieprzygotowany)” Powiedz mu sp***aj!

To nie jest tak, że głowa wydaje polecenia. Masz też serce i intuicję – słuchaj, co one ci podpowiadają. Głowa jest zaprogramowana przez system (zaczęło się od szkoły – pamiętasz?)! Jednak w środku wiesz i czujesz, kim zawsze byłeś. Odkryj tę postać! Pokaż ją światu. Zbuduj swoją markę i przeżyj resztę życia jak mistrz w swojej najlepszej wersji!

Już wiesz, że etat to coś, co nie jest ci pisane do końca życia? Albo powoli dociera do ciebie, że nie chcesz w takim miejscu jak biuro spędzać najbar-dziej produktywnych go-dzin doby aż do emery-tury?

Korporacja to miejsce, które nie wyda-je reszty, a w dodatku jest systemowo bardzo podobna do szkoły! Oceny, kry-teria, przełożony… Presja na wyniki, porównywanie się, a jak się zrobi coś nie tak – nagana albo upomnienie… Szczęście, że nie musisz przyjść z ro-dzicami!

Wielu ludzi chciałaby inaczej praco-wać, ale nie potrafi wyjść poza system. Ba! Często nie znają nawet nikogo, kto by im pomógł.

Oczywiscie marka

Rozwiązanie jest banalnie proste, ale – jak wszystko – wymaga mądrego po-dejścia i trochę produktywnie spędzo-nego czasu. Chodzi oczywiście o zbu-dowanie marki osobistej, która stanie się początkowo twoim dodatkowym źródłem przychodu, a finalnie pozwoli ci w miarę bezpiecznie opuścić mury korporacji. Napisałem „w miarę”, ponie-waż każde przedsięwzięcie biznesowe niesie ze sobą jakąś dozę niepewno-ści, ale – jak niektórzy mawiają – „ży-cie bez ryzyka to marnowanie tlenu”. Zatem…

Zacznijmy od tego, że już od daw-na budujesz swoją markę osobistą. Od wielu lat ludzie, z którymi masz do czy-nienia, mogą o tobie powiedzieć „ufam mu/jej” albo „nie ufam”. Nie traktuj więc siebie jak nowicjusza, a raczej po-myśl o sobie jak o marce, która zaczyna zwiększać swoje zasięgi – zamierzamy bowiem wyjść poza krąg rodziny, przy-jaciół i współpracowników!

Oto osiem inspiracji, które – mam nadzieję – zmotywują cię do rozpoczę-cia przygody w drodze do dużo bez-pieczniejszego miejsca zawodowego niż etat. Zaczynamy!

8

ale brakuje im

#

Michał Bloch

– psycholog, podcaster, blo-ger i … terapeuta. Ma ponad 16 tygodni wolnego w roku, w tym dwumiesięczne waka-cje! Może pracować z każ-dego miejsca na świecie. Od 12 lat buduje swoją markę osobistą. Działa online od 2016 roku. Zarabia wielokrot-nie więcej niż na etacie. Pie-niądze przestały być dla nie-go celem. Chce żyć pełnią życia i cieszyć się wolnością, bez szefa i pracy od 9 do 17. I tak właśnie żyje!

Prywatnie szczęśliwy mąż, ojciec dwóch wspaniałych córek i zapalony wędkarz… który fotografuje i wypuszcza każdy złowiony okaz!

www.jakrzucicetat.pl

Zapraszam cię do dołączenia do mojej grupy na Facebooku „Buduje-my markę osobistą na etacie. Grupa wsparcia”!

Michał Bloch

16

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

REKLAMA

UNIA EUROPEJSKA

W DZIAŁANIU

materiał promocyjny

Sprawy społeczne

W CENTRUM UWAGI

O doświadczeniach i osiągnięciach z dwóch i pół roku pracy w Parlamencie Europejskim oraz o zamierzeniach opowiada europoseł Jarosław Duda.

Maciej Wełyczko: Ko-niec roku 2021 to także półmetek Pana kaden-cji w Parlamencie Euro-pejskim. Jak może Pan podsumować ten czas?

Jarosław Duda: Za-cznijmy od tego, że jest to wyjątkowa kadencja Parlamentu Europejskie-go. Pandemia pokaza-ła niepodważalną war-tość współpracy unijnej. Zgodnie z hasłem „Razem możemy więcej” wspie-raliśmy badania i szybkie dopuszczenie do obrotu szczepionek przeciw CO-VID 19; negocjowaliśmy zakup preparatów, kraje będące w ciężkiej sytuacji mogły liczyć na pomoc medyczną. Pokazuje to, że w momencie zagroże-nia umiemy być solidarni.

W jaki sposób Parlament Europejski, jako instytu-cja, reaguje na sytuację epidemiologiczną? Czy w budynkach są ograni-czenia liczby osób, czy obowiązuje noszenie masek?

Od początku pandemii wprowadzane są regu-lacje mające na celu po-wstrzymanie rozprze-strzeniania się wirusa. Na początku Parlament był zamknięty, a codzienne aktywności odbywały się w formie zdalnej. Obec-

nie, by wejść do miej-sca pracy muszę okazać Unijny Certyfikat COVID, a część aktywności ma formę hybrydową, aby ograniczyć kontakty bez-pośrednie.

Połowa kadencji to do-bry czas na wspomnie-nia. Czy zapamiętał Pan jakąś anegdotę z pierw-szych dni pracy?

Parlament Europejski to ogromny kompleks bu-dynków i niełatwo roze-znać się w jego topografii. Dlatego na początku każ-de spotkanie Komisji, gru-py czy delegacji wiązało się ze sporymi emocjami. Naprawdę, bardzo nie chciałem się zgubić! Te-raz już czuję się tu bardzo dobrze, nie tylko dlatego, że opanowałem układ bu-dynków i pomieszczeń. Kiedy dziś obserwuję po-siedzenia Sejmu RP, czę-sto zauważam różnicę ja-kości debaty w porówna-niu z forum europejskim.

W 2019 roku na Dolnym Śląsku i Opolszczyźnie zagłosowało na Pana 77611 osób. Jakie podjął Pan od tego czasu dzia-łania w okręgu?

Przez tak krótki czas uda-ło się otworzyć aż siedem biur lokalnych. Oprócz głównego, we Wrocła-

wiu, możemy spotkać się w Kamiennej Górze, Bo-lesławcu, Strzelinie, Ząb-kowicach Śląskich, Jele-niej Górze i Nowej Rudzie. Chętnie obejmuję też pa-tronatem konkursy, a tak-że współpracuję z partne-rami lokalnymi przy orga-nizacji różnych wydarzeń.

W tej kadencji od-byłem setki spotkań z młodzieżą, seniora-mi, osobami z niepeł-

nosprawnościami oraz z organizacjami pozarzą-dowymi. Rozmawialiśmy o oczekiwaniach różnych grup społecznych, pro-blemach z wykluczeniem, potrzebnych zmianach w edukacji i w systemie ochrony zdrowia.

W ramach wykonywa-nia mandatu intensyw-nie współpracuję z sa-morządowcami. Razem z radnymi województwa

dolnośląskiego inter-weniowaliśmy choćby w kwestii zmniejszonego budżetu w następnej per-spektywie.

Organizuję też kon-kursy dla mieszkańców Dolnego Śląska i Opolsz-czyzny. Dzięki inicjatywie „Wygraj staż” młodzi, am-bitni ludzie zdobyli do-świadczenie zawodowe w Parlamencie Europej-skim. „Srebrny Laur” po-

kazał osoby i organizacje działające na rzecz senio-rów i solidarności między-pokoleniowej. A zdjęcia w ramach konkursu „My w Unii – Unia wokół Nas” są dowodem na to, że Dol-ny Śląsk i Opolszczyzna zo-stają w Unii Europejskiej!

Jakimi priorytetami kieruje się Pan obecnie w Parlamencie Europej-skim?

Europoseł Jarosław Duda jest członkiem Grupy EPL – Europejskiej Partii Ludowej, największej i najstarszej grupy w Parlamencie Europejskim.

17

www.glosmordoru.pl WARSZAWA / WROCŁAW #8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022

REKLAMA

W centrum zainteresowa-nia Parlamentu są bliskie mi sprawy społeczne. Przy-jęta została europejska „Strategia na rzecz praw osób z niepełnosprawno-ściami na lata 2021-2030”. Powstała „Zielona księga na temat starzenia się”, z czego cieszę się jako przewodniczący Zespołu ds. Zmian Demograficz-nych i Solidarności Mię-dzypokoleniowej. Komi-sja przedstawi niebawem nową „Strategię w sprawie chorób rzadkich” oraz eu-ropejską „Strategię w spra-wie opieki”.

Parlament zajmu-je się też projektami na rzecz ochrony miejsc pracy i wspierania przed-siębiorstw. Ponadto rok 2022 będzie Europejskim Rokiem Młodzieży, po-święconym poszukiwa-niu rozwiązań na rzecz jak najlepszych szans dla lu-dzi młodych. Priorytetem jest również ochrona zdro-wia. Powstała Komisja Spe-cjalna ds. Walki z Rakiem oraz „Europejski Plan Walki z Rakiem”.

Parlament Europejski to nie tylko sesje plenarne. W działania jakich komi-sji, delegacji Pan się an-gażuje?

Mam doświadczenie w po-lityce społecznej a także działaniach na rzecz praw osób z niepełnosprawno-ścią, które wykorzystuję ja-ko członek Komisji Zatrud-nienia i Spraw Społecznych oraz Komisji Petycji, gdzie jestem odpowiedzialny za petycje związane z niepeł-nosprawnością, kwestia-mi społecznymi i rynkiem pracy. Dodam, że zostałem przedstawicielem PE w Eu-ropejskich Ramach Wdra-żania Konwencji o Prawach

Osób Niepełnospraw-nych. Wybrałem Delega-cję Współpracy z Ukrainą, bo to nasz ważny sąsiad. Zasiadam też w Delegacji Współpracy z Czarnogórą. Ten kraj ma realne szanse na członkostwo w UE i dla-tego uważam, że warto in-westować we współpracę i wprowadzanie tam euro-pejskich standardów.

Dlaczego Komisja Pe-tycji jest często nazy-wana tą najbliższą oby-watelom?

Głównym powodem jest fakt, że petycję może zło-żyć każdy obywatel i każda osoba zamieszkująca Unię Europejską. Może mieć ona formę skargi, wniosku lub apelu do Parlamentu Eu-ropejskiego o zajęcie sta-nowiska, dotyczyć pro-blemów ze stosowaniem prawa unijnego. Na mojej stronie internetowej jest przewodnik, jak złożyć pe-tycję. Trafia do nas sporo petycji z Polski i zawsze staram się o jak najszybsze i jak najbardziej wnikliwe ich rozpatrzenie.

W listopadzie w Gli-wicach odbyła się konfe-rencja „Depresja u dzieci i młodzieży”, której był Pan współorganizatorem. Skąd u Pana zainteresowanie tym zagadnieniem?

Mam zaszczyt być przewodniczącym zespo-łu „Brain, Mind and Pain”, który zajmuje się choroba-mi neurologicznymi, psy-chicznymi i chronicznym bólem. W ramach współ-pracy z polskim Zespołem Parlamentarnym ds. Zdro-wia Psychicznego Dzieci i Młodzieży zorganizowali-śmy w 2020 roku konferen-cję dotyczącą skali samo-bójstw wśród nieletnich, a w tym roku przedstawio-

na została kwestia depresji wśród dzieci i młodzieży. To ważne, by z jednej stro-ny nagłaśniać te problemy, alarmować władze, a jed-nocześnie wspólnie szu-kać rozwiązań.

W Parlamencie Europej-skim jest Pan członkiem grupy Europejskiej Partii Ludowej, dlaczego ją Pan wybrał?

Przede wszystkim iden-tyfikuję się z priorytetami i wartościami mojej gru-py politycznej. Grupa EPP w centrum projektu euro-pejskiego stawia obywa-tela. Buduje Europę opartą

na takich wartościach jak godność człowieka, wol-ność, solidarność i prawo-rządność. Ogromne zna-czenie przywiązuje do poszanowania praw czło-wieka, wspierania przed-siębiorstw czy ochrony miejsc pracy. Dążymy do tego, by zostawić dobre dziedzictwo kolejnym po-koleniom, bo to właśnie dla naszych dzieci budu-jemy lepszy świat!

Jakie ma Pan plany na kolejne miesiące?

Na pewno bardzo aktyw-nie będę uczestniczył w pracach nad europejską

„Strategią w sprawie opie-ki”. Współcześnie niemal każdy ma w rodzinie oso-bę potrzebującą pomocy. Powinniśmy też brać pod uwagę, że sami będziemy kiedyś potrzebowali wspar-cia. Europa się starzeje, aby sprostać temu wyzwaniu potrzebny jest odpowiedni model opieki. Najwyższy czas, aby docenić i wes-przeć pracę osób zajmują-cych się osobami zależny-mi. Są to w większości ko-biety, które z tego powo-du muszą ograniczyć swoją aktywność zawodową.

Oczywiście nadal będę aktywny w zgłaszaniu po-

prawek i inicjatyw na rzecz praw osób starszych, osób z niepełnosprawnościami, dotkniętych chorobami psychicznymi, neurolo-gicznymi i rzadkimi. Będę też zabiegał o organizację V Europejskiego Parlamen-tu Osób z Niepełnospraw-nościami. Planuję też kilka przedsięwzięć w ramach Europejskiego Roku Mło-dzieży. Już dziś wszyscy młodzi, ambitni mogą przesyłać aplikacje w ra-mach drugiej edycji kon-kursu „Wygraj staż”. Jeśli tylko sytuacja pandemicz-na pozwoli, zaproszę do Parlamentu Europejskie-

go także kolejne grupy z Dolnego Śląska i Opol-szczyzny.

Dziękuję za rozmowę.

Również dziękuję i – korzy-stając z okazji – Redakcji i Czytelnikom świątecznie życzę abyście Państwo ten wyjątkowy grudniowy czas mogli przeżyć w ciepłej, ro-dzinnej atmosferze i żeby św. Mikołaj o Was nie zapo-mniał.

Pozdrawiam serdecz-nie. Radosnych świąt!

Rozmawiał

Maciej Wełyczko

Wszystkim Czytelnikom życzę radosnych, pięknych, pełnych miłości świąt Bożego Narodzenia. Niech ogrzeją nasze serca i dodadzą nam sił i wytrwałości.

A nowy 2022 rok niech przyniesie nowe szanse, nowe możliwości i nadzieje. Niech to będzie rok pełen sukce-sów i powodów do uśmiechu. I nade wszystko, niech będzie to rok wolny od chorób. Państwu i sobie życzę też wielu okazji do spotkań i współpracy

Jarosław Duda

ogłoszenie społeczne

18

#8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022 WARSZAWA / WROCŁAW www.glosmordoru.pl

Dzieciaki im są starsze, tym bardziej możemy się w nich przeglądać jak w lu-strze – ze wszystkimi naszymi niedociągnięciami i cechami, których w sobie nie lubimy. W ostatnim czasie rzucił mi się w oczy taki rysunek (nie-stety nie pamiętam autorki): mama z córką (w wieku około sześciu lat), córka uśmiechnię-ta i zadowolona, jak to dziec-ko. Mama z zatroskaną miną patrzy na dziecię, a w dymku są jej słowa: „Miałaś być lep-sza ode mnie, a ty jesteś taka sama jak ja i jeszcze się z tego cieszysz”. Jak wiele informacji autorka nam przekazała w tej krótkiej historii!

Kiedy na świecie poja-wiają się dzieci, z całych sił chcemy, żeby były naszymi lepszymi wersjami. Takim udoskonalonym modelem 2.0. W końcu trochę w tym ży-ciu przeszliśmy, potestowali-śmy różne rozwiązania, parę systemów się zresetowało. Czasami musieliśmy wgry-wać zupełnie nowy program operacyjny po kompletnym zainfekowaniu. Jak już prze-szliśmy tyle upgrade’ów, to te-raz przecież wystarczy z tymi danymi zrobić „kopiuj – wklej” i nowy model gotowy. Proste? Proste w teorii, tylko gorzej, że w praktyce zawsze coś się za-wiesi. Wkradnie się jakiś bot,

który zmieni proces kopiowa-nia. Jakiś plik w międzyczasie ulegnie zniszczeniu i już kod żyje własnym życiem.

Bo te nasze nadpisane pli-ki nigdy nie giną, krążą gdzieś tam w odmętach systemu i jak tylko pojawi się spadek ener-gii, zaraz znajdują drogę, żeby wyjść na zewnątrz i krzyknąć: Halo! Ja tutaj jestem, nie myśl, że się mnie pozbyłaś!

A nasze dzieciaki są jak fil-try antyspamowe: wyłapują wszystko, co ma choćby ja-kiś mały procent sugerujący, że jest odstępstwem. I żeby to rozpoznało taki symptom jako oprogramowanie zło-śliwe, to nie. Zapala się czer-wona lampka: „O, nie wolno? Trzeba zbadać!”. Być może ten ogień wcale nie jest taki gorący? Być może ten lód nie jest taki zimny, a kałuża nie aż taka głęboka? I przejmuje taki dzieciak złośliwe oprogra-mowanie w całej okazałości. Nawet nie wiecie kiedy to na-stąpiło, a już słyszycie swoje słowa z jego ust – chociaż są to akurat te słowa, których za nic nie świecie nie chcieliby-śmy im przekazać.

Im starsze dziecko, tym bardziej zauważasz, że „ko-piuj – wklej” podziałało. Tyle że w dużej mierze wraz z naszym programem, którego chcieli-śmy się pozbyć. I teraz trzeba zacząć kolejny proces udosko-

nalania, tylko że w pierwszej kolejności dotyczy on systemu bazowego, czyli nas samych. A dzieciaki, ten model 2.0, lepsze wersje nas, jeżeli tylko zobaczą że nowy system jest bardziej kolorowy, weselszy, cieplejszy, z przyjemnością się podłączą i same zgrają sobie to, czego potrzebują.

Dodatkowo, w miarę upły-wu czasu dostrzegamy, że ko-piowanie programów odby-wa się również od starszych modeli. Tych, które były przed nami – czyli dziadków. Oni za-pewne również mieli plan na lepsze wersje nas. A my poja-wiliśmy się, rośliśmy, byliśmy tacy sami i jeszcze się z tego cieszyliśmy. Oczywiście do cza-su, bo w pewnym momencie, zazwyczaj w okolicach wieku nastoletniego, następuje zu-pełne odcięcie od stacji bazo-wej. Jednak po wielu resetach systemu, okazuje się że, korzeń mocno się trzyma i nie tak ła-two go zmienić.

Więc co nam pozostało? Nanosić konsekwentnie zmiany w kodzie u siebie. Nie zaczęło się od ciebie, ale ty możesz być tą osobą, która dokona zmian w kodzie rodzinnym.

Warto o tym pamiętać, kiedy spotkamy się przy wigilijnym sto-le. I skupić się na ulepszeniach, które wgrywaliśmy przez lata i na dobrych kodach źródło-wych, które są trzonem kolej-nych udoskonaleń. Jak mawia klasyk Stanisław Lem: „Bądź dobrej myśli, bo po co być złej”.

Wesołych Świąt. Serio!

Dorota Dabińska-Frydrych

KORPOMAMA

Lustroi zmiany w kodzie

KORPOTATA

Prawdziwe świętamają tylko dzieci

Jeżeli spodziewali-ście się arty-kułu migającego choinkowymi lampkami, kołysanego kolęda-mi i pachnącego piernikiem, to możecie od razu przerzucić na następną stronę. Okres świą-teczny już od dawna nie nale-ży do moich ulubionych. Nie wiem dlaczego, ale zachwyt nad Bożym Narodzeniem ma-leje z każdym kolejnym rokiem. Ale w tym sezonie przelała się czara goryczy.

Nie ukrywam, że wpływ na stan mojego ducha mają z pewnością kolejne kwaran-tanny i nauka zdalna, z którymi mierzy się Jasiek. Nasz najnow-szy rekord pomiędzy zakończo-ną, a kolejną kwarantanną to trzy dni. Ale to już zupełnie inna historia. Przyczyn słabnącego klimatu świątecznego upatruję też w spotęgowanym do mak-simum komercyjnym ujęciu tej kwestii. I nie chodzi mi w tym przypadku wcale o to, że Boże Narodzenie to jeden z najgoręt-szych okresów sprzedażowych w roku. Męczy mnie raczej to, że z roku na rok przesuwa się w ka-lendarzu linia startowa biegu o nazwie święta.

Sygnał do startu dają sklepy już w połowie października, któ-re obok plastikowych dyń i hal-loweenowych masek ustawiają na półkach mikołaje, bombki i renifery. A potem to już idzie… Z początkiem listopada galerie

handlowe przybierają „świą-teczne” barwy, reklamy wpro-wadzają „świąteczną” atmos-ferę w każdym domu, a miasta zaczynają promować jarmarki „świąteczne”, które startują…oczywiście w listopadzie. Nawet jeżeli rzadko oglądam telewizję lub odwiedzam galerie handlo-we, potrafię zerwać się w środku nocy z krzykiem: „O rany! Zaraz święta, a ja zapomniałem o pre-zentach!”. A potem zerkam na telefon, który wskazuje datę: 25 listopada. W tym roku całe-mu świątecznemu festyniar-stwu wtórują dodatkowo moi sąsiedzi, którzy równo z pierw-szym grudnia odpalili w swoich mieszkaniach choinki.

To wszystko sprawia, że ma-gia tych kilku świątecznych dni pod koniec roku rozmywa się. Choinka po tygodniu już po-wszednieje, pomimo tego, że do świąt zostały jeszcze trzy tygodnie. Piosenki świąteczne wychodzą już bokiem, a sam zwrot „święta” staje się po prostu jałowy. Niepowtarzal-ny klimat wigilii rozmywa się, bo przecież przez ostatnie ty-godnie odbębniliśmy już tyle „spotkań wigilijnych”, że pierogi z kapustą i grzybami, barszczyk i makowiec, wychodzą nam bo-kiem.

Czy jest w takim razie szan-sa na uratowanie ducha świąt? (tak, wiem, że brzmi to jak ha-sło jednej z wielu świątecznych

bajek). Wydaje mi się, że można spróbować spojrzeć na ten czas oczami dziecka. Nie twierdzę, że to łatwe zadanie, bo jako doro-śli musimy na co dzień mierzyć się ze sprawami służbowymi, myśleć o prezentach, ogarnąć choinkę, zaplanować wigilię, upichcić kilka dań, posprzątać dom, a potem jeszcze go ude-korować, itp. Lista zadań z pew-nością jest długa.

„Za dzieciaka” to było dużo prostsze. Co prawda pomaga-ło się rodzicom w niektórych obowiązkach, ale głowa była znacznie lżejsza. Dzięki temu można było mocniej poczuć ducha świąt i delektować się nim. Ja przynajmniej bardzo dobrze wspominam niemal wszystkie swoje święta z dzie-ciństwa. Pamiętam tę ekscy-tację przy otwieraniu prezen-tów, tę podniosłą atmosferę podczas składania sobie ży-czeń i taką ogólną życzliwość, bliskość oraz ciepło.

Dlatego moją receptą na prawdziwe przeżycie świąt jest wzniesienie się na wyżyny dziecięcego spojrzenia. Może i będzie mniej lampek na tarasie, jedno ciasto mniej na świątecznym stole lub lekki kurz pod kanapą.

A ten zaoszczędzony czas lepiej poświęcić na spacery (o ile nie jest się na kwarantannie), roz-mowy, gry lub wygłupy z bliski-mi… Może warto spróbować… Dobra kończę, bo muszę jeszcze umyć okna, upiec serniczek i po-jechać do galerii po prezenty. Bo, jak mawia Mariusz Pudzia-nowski „Samo się nie zrobi”.

Piotr Krupa

19

www.glosmordoru.pl WARSZAWA / WROCŁAW #8 [66]  grudzień 2021 / styczeń 2022

Sisi Lohman

wydawca, redaktor naczelna

Redakcja nie odpowiada za treść zamieszczanych ogłoszeń i reklamoraz może odmówić ich zamieszczenia, jeśli ich treść lub forma pozostają w sprzecznościz prawem, linią programową i charakterem pisma oraz zasadami publikacji ogłoszeń i reklam.

e-mail: redakcja@glosmordoru.pl

https://glosmordoru.pl

Bezpłatna gazeta dla korpoludków żyjących na ASAP-ie!

Dariusz Litera

redaktor naczelny

wydanie Warszawa / Wrocław

Informacje z „Głosu Mordoru” są analizowane przez Press-Service Monitoring Mediów

Maciej Wełyczko

zastępca redaktora naczelnego

Tomasz Turek

redakcja i łamanie

Igor Kałuża

skład graficzny

Edycja wrocławska:

FB: @glosmordoru

WAW4FREE

przedświąteczniei za darmo!

Bezpłatne lodowisko w parku Bródnowskim

Park Bródnowski, do końca grudnia

Nowe lodowisko czynne codziennie od godz. 10.30 do 22 – w grudniu gratis!

Festiwal Czekolady i Prezentów

Centrum Praskie Koneser,18-19 grudnia

Poczuj się jak Charlie w fabryce czekolady!

Akademia Elfów Świętego Mikołaja

Klub dla Rodzin „Zwalcz Nudę”, 18 grudnia, godz. 14

Rodzinna gra – zostańcie pomocnikami Świętego Mikołaja! Obowiązują wcześniej-sze zapisy.

Bemowski Festiwal Bożonarodzeniowy

Park Górczewska,18 grudnia, godz. 12

Zlot foodtrucków, kiermasz rękodzieła, a na finał koncert Sławka Uniatowskiego!

Leniwa niedziela z książką

Muzeum Powstania Warszawskiego,19 grudnia, godz. 16.30

Spotkanie z Aleksandrą Woldańską-Pło-cińską ilustratorką książki pt. „Opowiem ci, mamo, o Świętym Mikołaju”. Obowiązują wcześniejsze zapisy.

Piernikowa moc wyrażania wdzięczności,czyli jak wprawić się w dobry nastrój świąteczny

Fundacja Terapeutyczna, ul. Nugat 3,21 grudnia, godz. 18

Wspólne dekorowanie (oraz jedzenie) pier-niczków! Obowiązują wcześniejsze zapisy.

LET’S GO OUT

WARSZAWA

Mitch & Mitch22.01 / Palladium

Mitch & Mitch to zespół osnuty mgiełką tajemnicy. Z zasady nie udzielają wywiadów, a każdy z artystów kryje się pod pseu-donimem, który zawiera imię Mitch. Stoją za tym dobrze zna-ni i cenieni muzycy. Na rodzimej scenie są już od 17 lat i z każdym kolejnym projektem zadziwiają publiczność coraz bardziej.

Zacieralia14-15.01 / Progresja

XV Festiwal Twórczości Nieogra-niczonej. Dwa dni zabawy z naj-bardziej szalonymi i nietuzin-kowymi artystami, tradycyjnie w klubie Progresja. Zacieralia to kultowy już festiwal muzyki roc-kowej i alternatywnej, o unikal-nym, przyziemnym, komedio-wym charakterze, hostowany przez zespół Zacier. Coroczne wydarzenie kończy występ każdorazowo powoływanej od nowa supergrupy Gorąca Płyta Nerona, składającej się z człon-ków zespołów występujących podczas festiwalu.

Henry Rollins26.01 / Palladium

Często nadużywane słowo „legenda” pasuje do Hen-ry’ego Rollinsa idealnie. Ikona punk rocka, były wokalista Black Flag czy Rollins Band przyjedzie do Polski ze swoim wyjątkowym programem Good To See You 2022. Zakres aktywności, w któ-rych z powodzeniem realizuje się Henry Rollins jest napraw-dę szalenie szeroki. Światową sławę zdobył dzięki charyzma-tycznym występom jako lider punkowego Black Flag, jednak od tego czasu zdążył już zo-stać również aktorem, pisarzem, wydawcą, podróżnikiem, go-spodarzem swojego programu TV, a przede wszystkim rewela-cyjnym mówcą.

French 794.02 / Hydrozagadka

French 79, czyli muzyczny projekt Simona Hennera ma wszystkie cechy, za które ludzie kochają popularny „French to-uch”. Jego albumy wypełnione są lekkimi i niesamowicie me-lodyjnymi kompozycjami, które w iście soundtrackowy sposób pochłaniają słuchaczy już od pierwszych dźwięków. Nie ina-czej jest z występami na żywo.

WROCŁAW

Wczasy19.12 / Akademia

„To wszystko kiedyś minie” jest albumem bardziej zróżnicowa-nym stylistycznie i brzmienio-wo od „Zawodów”. Post-punk miesza się tu z techno, zimna fala z shoegazeem, ale to nadal piosenki, które możesz śpiewać pod prysznicem – gorącym lub zimnym. Mocne, emocjonalne polskie teksty, przebojowość, autorskie teledyski i żywiołowe koncerty sprawiły, że o Wcza-sach zrobiło się ostatnio głośno wśród fanów polskiej muzyki al-ternatywnej. Debiutancka płyta Wczasów pt. „Zawody” podbiła serca wielu słuchaczy i recen-zentów, a przez niektórych ode-brana została nawet jako mani-fest pokoleniowy.

Pestilence+ Misanthropia + Truism19.01 / A2

Początki Pestilence sięgają 1986 roku, kiedy to zachwycili swoimi umiejętnościami kompo-zytorskimi i instrumentalnymi na tyle, by wkrótce stać się jednym z najbardziej charakterystycz-nych i szanowanych zespołów nie tylko w tym konkretnym ga-

tunku jaki reprezentują, ale ogól-nie w muzyce. Formacja pod wodzą Patricka Mameliego ma na swoim koncie dziewięć albu-mów studyjnych, a dyskografię na razie zamyka wydany w lipcu 2021 roku krążek „Exitivm”.

Accantus12.02 / A2

Studio Accantus to zespół twór-ców i wykonawców tworzący własne projekty autorskie. Ich misją jest szerzenie musicalu, muzyki filmowej i innych gatun-ków w Polsce i po polsku w jak najlepszej formie. Po długiej przerwie wracają z nową trasą. Podczas koncertu usłyszycie piosenki, które znacie z kanału YT Accantusa. Będą to zarówno utwory, które pojawiały się na poprzednich trasach, jak i no-wości. Na każdym koncercie wy-stąpi ośmioro solistów Studia Accantus oraz ośmioosobowy zespół muzyczny Accantus Li-ve Band.

Odkrywaj wydarzenia

i kupuj wygodnie bilety

w aplikacji GoOut i na GoOut.pl

Szczegóły, inne wydarzenia oraz ew. zmiany znajdziesz na https://waw4free.pl